Η Θυσία του Αρχιπυροσβέστη Πέτρου Σπυρόπουλου




Πριν 20 χρόνια. Σε μια από τις "καθημερινές πυροσβεστικές στιγμές", σε   μια μάχη με τις αδηφάγες φλόγες, ο Πυροσβέστης Πέτρος Σπυρόπουλος, χάνει την ζωή του πάνω στο καθήκον, περνώντας στο Αθάνατο Ηρώον του Πυροσβεστικού Σώματος.
Αντιγράφουμε από την Απόφαση του Αρείου Πάγου (363 / 2006) που περιγράφει τις συνθήκες του θανάτου: 
"Στις 24.04.98 ώρα 6.10 εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο κτιριακό συγκρότημα της "SATO Α.Ε." σto Mοσχάτο.  Ο Πυροσβέστης Πέτρος Σπυρόπουλος μετέβη για κατάσβεση στην επιπλοβιομηχανία "SATO Α.Ε." στις 06.20 ως μέλος του πληρώματος του 882 υδροφόρου οχήματος. Η ένταση και η έκταση της πυρκαγιάς ήταν μεγάλη. Οι πυροσβέστες εισήλθαν εντός του κτιρίου των αποθηκών, αλλά λόγω των αντίξοων συνθηκών οπισθοχώρησαν και πρόσβαλλαν την εστία της φωτιάς με άλλους μπροστά από τις δύο μεταλλικές εισόδους της "ράμπας" φορτοεκφόρτωσης φορώντας αναπνευστικές συσκευές και κάτω από υπόστεγο λαμαρίνες. Ξαφνικά, χωρίς να υπάρχουν ανάλογες ενδείξεις κατέρρευσε προέκταση του κτιρίου της αποθήκης συμπαρασύροντας και το υπόστεγο, το οποίο στηριζόταν στο κτίσμα που κατέρρευσε. Ο Πέτρος Σπυρόπουλος  επλήγη από σιδηροδοκό που κατέρρευσε και εγκλωβίστηκε. Ο θάνατος του επήλθε ακαριαία. Πέθανε ώρα 07.00. Διακομίσθη με το ΕΚΑΒ νεκρός. Ο θάνατός του επήλθε από βαριές κακώσεις θώρακος και κοιλίας. Οι πυροσβέστες δεν ανέμεναν την κατάρρευση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα της προέκτασης του κτιρίου της αποθήκης με το υπόστεγο, ενώ η πυρκαγιά εμαίνετο στο κυρίως κτίριο. Από την πυρκαγιά αποτεφρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων που βρισκόταν στους αποθηκευτικούς και εκθεσιακούς χώρους του συγκροτήματος, υπέστη εκτεταμένες βλάβες ο φέρων οργανισμός και το ηλεκτρομηχανολογικό δίκτυο και κατέρρευσε η προς την οδό ... πτέρυγα (κτίριο Β). Η αρχική εστία της πυρκαγιάς εντοπίστηκε στο ισόγειο εκτός από τα πέντε κτίρια του συγκροτήματος του (κτίριο Ε) το οποίο χρησιμοποιείτο ως αποθήκη προϊόντων της εταιρείας "SATO Α.Ε." και επεκτάθηκε στον 1ο όροφο του ιδίου κτιρίου, στο κτίριο Δ, στο κτίριο Β αποτελούμενο από υπόγειο, ισόγειο και 1ο όροφο και στο κτίριο Γ αποτελούμενο από υπόγειο ισόγειο 1ο και 2ο όροφο. Κατασβήστηκε τις μεσημβρινές ώρες από δυνάμεις της πυροσβεστικής υπηρεσίας Πειραιά, η οποία ειδοποιήθηκε στις 06.18 ώρα από το φύλακα του συγκροτήματος."

Δύο μέρες μετά τη θυσία του Πέτρου, στην εφημερίδα Βήμα, (26-4-1998) δημοσιεύεται   το παρακάτω άρθρο: 

Στο άρθρο περιγράφεται η θυσία:
"Η φωτιά που έχει ξεσπάσει σε αποθήκη επίπλων στο Μοσχάτο Αττικής συνεχίζει με μανία το καταστροφικό της έργο. Οι άνδρες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας δίνουν πραγματική μάχη με την πύρινη λαίλαπα κάνοντας ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να τη θέσουν «υπό έλεγχο». Στο πρώτο μέτωπο της φωτιάς βρίσκεται και ο 26χρονος Πέτρος Σπυρόπουλος, η αυταπάρνηση του οποίου προκαλεί την ανησυχία των συναδέλφων του. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου και χωρίς κανένας να καταλάβει πώς ακριβώς έγιναν όλα, ο άτυχος πυροσβέστης καταπλακώνεται από κομμάτια λαμαρίνας και μπετόν, τα οποία κατέρρευσαν από τον εξώστη της βιομηχανίας. Ο θάνατός του ήταν απλώς ζήτημα χρόνου..."
«...Μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» λένε οι Κινέζοι και φαίνεται ότι έχουν απόλυτο δίκιο. Διότι με το που μπήκαμε στο προαύλιο του σταθμού Πυροσβεστικής της οδού Σαρρή η εικόνα του πρώτου ανθρώπου που συναντήσαμε επιβεβαίωνε τη συγκεκριμένη άποψη. Εμφανώς ταλαιπωρημένος από την άνιση μάχη με τη φωτιά στο Μοσχάτο, ο πυραγός Ι. Μαλαμάκης δεν έβρισκε το κουράγιο να πει ούτε μία λέξη: «Τι να πω! Και μόνο που με βλέπει κανείς καταλαβαίνει. Φεύγω τώρα, γιατί είμαι πολύ κουρασμένος. Ήμουν στη φωτιά, στο Μοσχάτο...Κάναμε ό,τι μπορούσαμε αλλά...».

 Ο Ήρωας  Πυροσβέστης Σπυρόπουλος Πέτρος, δύο χρόνια μετά με απόφαση του Αρχηγείου του Πυροσβεστικού Σώματος  προάγεται "μετά θάνατο" για ανδραγαθία στο βαθμό του Αρχιπυροσβέστη από 24-4-1998, επειδή κατά "την κατάσβεση μεγάλης πυρκαγιάς την 24-4-1998 και Ω/07.30 εξέθεσε τη ζωή του σε κίνδυνο  με αποτέλεσμα να χάσει αυτή.

Ως το ελάχιστο για τη θυσία του, στην γενέτειρα του εκλιπόντος, τη Λάρισα, δίνεται το όνομά του σε δρόμο της πόλης, ενώ το ίδιο κάνει και ο Δήμος Μοσχάτου, κοντά στο σημείο του θανάτου του.



Ο δρόμος στη Λάρισα


                                                       Ο δρόμος στο Μοσχάτο


Είκοσι χρόνια μετά, με μια κοινή πρωτοβουλία με τον Δήμο Μοσχάτου - Ταύρου, την ημέρα της θυσίας του, στον δρόμο με το όνομα του Ήρωα μας, κοντά στον τόπο θυσίας του, αποτίουμε φόρο τιμής.

Καλούμε προσκλητήριο και ο Πέτρος είναι παρών.


Η αξία των μεγάλων ασκήσεων ετοιμότητας στις επιχειρήσεις πολιτικής προστασίας


Την Παρασκευή 20 Απρίλη, στον χώρο του πρώην εργοστασίου λιπασμάτων Δραπετσώνας, στον Πειραιά,πραγματοποιήθηκε σήμερα μια  μεγάλης κλίμακα, άσκηση  αντιμετώπισης φυσικής καταστροφής – σεισμού, με την κωδική ονομασία: «ΣΕΙΣΙΧΘΩΝ 2018»,.
Μια μεγάλη άσκηση που έχοντας στα σενάρια της, μια σειρά από πυροσβεστικές-διασωστικές δράσεις, έδωσε τη δυνατότητα της εξάσκησης τόσο των πυροσβεστικών δυνάμεων, όσο και μια σειρά άλλων εμπλεκομένων φορέων.

Η άσκηση προέβλεπε τη μερική κατάρρευση του εργοστασίου με εγκλωβισμό ατόμων, συνέπεια φυσικής καταστροφής (σεισμός) και ταυτόχρονη εκδήλωση πυρκαγιάς σε χώρο του κτιρίου.

Πυροσβεστικές δυνάμεις με όλα τα μέσα από την Διοίκηση Π.Υ. Πειραιώς επενέβησαν για την κατάσβεση των πυρκαγιών και τον απεγκλωβισμό των πρώτων ατόμων.

Στη συνέχεια συνέδραμαν δυνάμεις  της 1ης ΕΜΑΚ, μαζί με διασωστικό σκύλο όπου επιχείρησαν εξειδικευμένες τεχνικές διάσωσης για να απεγκλωβίσουν τα υπόλοιπα άτομα. Στην άσκηση επίσης συμμετείχαν:


Το ΕΣΚΕ και Διεύθυνση Πληροφορικής  με την ενεργοποίηση του Κινητού Επιχειρησιακού Κέντρου.
Η Υγειονομική Υπηρεσία  με το ασθενοφόρο και με Υγειονομικό Αξιωματικό
Το Πυροσβεστικό Συνεργείο για την υποστήριξη των οχημάτων
Το πλέον σημαντικό όμως της άσκησης ήταν η συμμετοχή στο πεδίο σε πραγματικά ρεαλιστικές συνθήκες μια σειρά Υπηρεσιών που ο καθείς με το ρόλο του συνέδραμε.
Η ΕΛ.ΑΣ. τόσο με δυνάμεις τροχαίας όσο και προσωπικό τάξης
Ο ΟΑΣΠ με μηχανικούς που επέβλεψαν τη στατικότητα του κτιρίου πριν ξεκινήσουν οι διασωστικές επεμβάσεις
Το ΕΚΑΒ με ασθενοφόρο για παροχή πρώτων βοηθειών.
Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ με τους επικεφαλείς της Αυτοτελούς Διεύθυνσης Πολιτικής Προστασίας
Ο Δήμος  Κερατσινίου - Περάματος με την αποστολή λεωφορείου για την απομάκρυνση του "πληθυσμού"
Εξίσου σημαντική αποτέλεσε η συμμετοχή των εθελοντών της RSF Hellas όπου "έπαιξαν" τα θύματα απεγκλωβισμού στην άσκηση.

Είχα την χαρά να έχω τον γενικότερο συντονισμό της Άσκησης που προετοίμασαν εξαιρετικοί συνάδελφοι τόσο της ΔΠΥ Πειραιά όσο και της 1ης ΕΜΑΚ.

Η προετοιμασία, η προάσκηση και η τελική άσκηση είναι πράγματι ένα εξαιρετικό εργαλείο για την προετοιμασία του γενικότερου μηχανισμού πολιτικής προστασίας.

Η άσκηση τόσο πολλών υπηρεσιών, ακόμα και η γνωριμία των ανθρώπων τους στο πεδίο είναι ικανή συνθήκη αποτελεσματικότητας  σε πραγματικά πεδία όταν απαιτηθεί.

Η κάλυψη από τα ΜΜΕ  της άσκησης, είναι τέλος επίσης ένα σημαντικό στοιχείο, αφού φέρνει σε επαφή με ευρύ κοινό την έννοια της προετοιμασίας για συμβάντα πολιτικής προστασίας.

Το βίντεο έχει λήψη από drones  της άσκησης.

. 

Το ελληνικό της Ορθοδοξίας κράτος


Λίγες ώρες μετά το Άγιο Πάσχα, το Πάσχα των Ελλήνων, δεν είναι λίγες οι φωνές, που στην ανάπαυλα της αναχάραξης των πασχαλινών εδεσμάτων,  στοχάζονται για την  σχέση του κράτους και εκκλησίας,  τις παρεμβάσεις των ιεραρχών στα κηρύγματα, την τελετή του Αγίου Φωτός κ.λ.π. επαναφέροντας την περίφημη και πολυπαιγμένη συζήτηση περί του κράτους και εκκλησίας.
Χωρίς καμία διάθεση ιδεολογικής θέσης, μέρες που είναι και ταραγμένων καιρών, απλά να παραθέσουμε μερικές πραγματικότητες για το εν λόγω ζήτημα:
Το ίδιο το  Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας έχει σαφή προσανατολισμό για το ζήτημα.
Αρχικά με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο το ανώτατο θεσμικό κείμενο της χώρας,θέτει τον  θρησκευτικό προσανατολισμό του, με την  επίκληση «της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας» τόσο στο προοίμιό του όσο και στις ορκωμοσίες που απαιτεί.
Στο άρθρο 3, ταυτόχρονα με τον ορισμό της μορφής του πολιτεύματος, αναγνωρίζει ως «επικρατούσα» στη χώρα μας τη «θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού».
Με το Άρθρο 33, δίνει μια ιδιαίτερη συμβολική επιταγή, ορίζοντας ότι ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας της χώρας,  δίνει ορθόδοξο όρκο, παρεισάγοντας, όπως σημειώνει,ο Σάββας Κονταράτος, Ομότιμος καθηγητής ΑΣΚΤ,  μια προϋπόθεση εκλογιμότητάς του πέραν των εύλογων εκείνων που ορίζονται στο Άρθρο 31. 
Εξίσου σημαντική είναι η πρόβλεψη για την  ανάπτυξη «θρησκευτικής συνείδησης», που το Άρθρο 16, περιλαμβάνει στους σκοπούς  της παρεχόμενης από το κράτος Παιδείας, ενώ η επιταγή για την  απαγόρευση του προσηλυτισμού, που προβλέπεται  στο Άρθρο 13, στην ουσιαστική της ερμηνεία, μόνο σκοπό προφανώς έχει την προστασία της επικρατούσας θρησκείας. 
Ιδιαίτερη σημασίας έχει και η άποψη της ίδιας της Εκκλησίας, όπως αυτή διατυπώθηκε στην τακτική συνεδρίαση της  4/10/2017, όπου επισημαίνεται:

"Η Εκκλησία της Ελλάδος διαλέγεται με το Κράτος, όχι με την ιδιότητα της θρησκευτικής γραφειοκρατίας του Δημοσίου, που αρύεται την ύπαρξή της από την κρατική επίνευση, αλλά ως κοινότητα Κλήρου και Λαού. Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει θεοΐδρυτη προέλευση, όπως αναγνωρίζει και το άρθρο 1 του Καταστατικού Χάρτου Της, η δε κοσμική Της έκφανση και λειτουργία υπό την μορφή κοσμικού οργανισμού έχει το ποίμνιό Της ως λαϊκή και δημοκρατική βάση της νομιμοποιήσεώς Της. Είναι φορέας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που συζητεί τα θρησκευτικά του ζητήματα με την κρατική εξουσία, όπως πράττουν και οι συμπολίτες μας άλλων ετεροδόξων και ετεροθρήσκων θρησκευτικών κοινοτήτων.

Η Εκκλησία της Ελλάδος δεν μπορεί να δεχθεί οποιαδήποτε συμβολική υποβάθμιση ή θεσμική υποτίμησή Της στο πλαίσιο είτε της αναθεωρήσεως του Συντάγματος είτε τροποποιήσεως της τυπικής, κοινής νομοθεσίας. Οι παραπάνω συμβολισμοί εκφράζουν την πάγια και ιστορική σχέση του Ελληνικού Έθνους με την ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση, που έχει πολλές προεκτάσεις πολιτισμικές, κοινωνικές, γλωσσικές και ηθικές στην ιδιοσυγκρασία του σημερινού Έλληνα, τις οποίες ακόμη ψηλαφούμε στην καθημερινότητα των κατοίκων αυτής της χώρας...

Το ελληνικό Έθνος είχε μετά τον εκχριστιανισμό του έναν ιστορικά σταθερό πυρήνα, που περιλαμβάνει και την ορθόδοξη θρησκεία. Κατά συνέπεια, η αφαίρεση των στοιχείων θρησκευτικής ταυτότητας του Έθνους από το κείμενο του Συντάγματος θα αποτελούσε προσπάθεια εισαγωγής μίας νέας «εθνολογίας», καθώς αποκόπτει το Έθνος από ένα ουσιώδες περιεχόμενο του πυρήνα της ιστορικότητάς του, της ενεργού παράδοσής του και της παρούσης συλλογικής καθημερινότητάς του. Στο πλαίσιο αυτό δεν νομίζουμε ότι οποιαδήποτε πολιτική δύναμη έχει το δικαίωμα διατύπωσης της
δικής της εκδοχής για την ιστορικότητα του Έλληνα μέσα στο Σύνταγμα ή την νομοθεσία, ούτε διαθέτει τη δημοκρατική νομιμοποίηση για να αναθεωρήσει τις ιστορικές παραμέτρους της εθνικής ταυτότητας."

Μια εξαιρετική ενδιαφέρουσα  αναφορά για την Εκκλησία στην πατρίδα μας, δίνει ο Ευαγ. Βενιζέλος, με την ιδιότητα του νομικού επιστήμονα:

"Η Εκκλησία, όχι εκκλησιολογικά τώρα, αλλά νομικά, είναι ένα συλλογικό υποκείμενο της θρησκευτικής ελευθερίας, με νομική προσωπικότητα, με κάποια νομική οντότητα σε κάθε περίπτωση. Ακόμη κι αν σε κάποια έννομη τάξη είναι μια απλή ένωση προσώπων που έχει όμως ισχυρά δικαιώματα.
Είναι μια ιστορική οντότητα, μια οντότητα συνυφασμένη με την ιστορία του Έθνους, είναι μια οντότητα της κοινωνίας των πολιτών, αλλά στο επίπεδο της έννομης τάξης πρέπει να βρούμε τί είναι και η απάντηση ότι είναι ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου δεν σημαίνει τίποτα γιατί δεν είναι παντού ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου η Ορθόδοξη Εκκλησία. Υπάρχουν άλλες έννομες τάξεις στις οποίες αναζητεί την ταυτότητά της. Μπορεί και σε χώρες όπως το Βέλγιο ή η Αυστρία ή η Γερμανία, να είναι ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, αλλά σε άλλες χώρες να μην είναι. Υπήρχαν και εδώ ανοικτά ζητήματα για το τί είναι νομικά άλλες εκκλησίες, άλλα δόγματα, άλλες οντότητες θρησκευτικές που δεν είναι Ορθόδοξες. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι λοιπόν εντός της εθνικής και της διεθνούς έννομης τάξης πρωτίστως συλλογικό υποκείμενο και φορέας της θρησκευτικής ελευθερίας."

Αναμφίβολα το να πεις κάτι παραπάνω ή κάτι λιγότερο σε ένα θέμα που πέρα από νομική, συνταγματική ή θεολογική του μορφή έχει να κάνει με το φρόνημα, τη σκέψη, την πίστη και το εσώψυχο του λαού μας είναι φτωχό.

Νομίζω ότι η ρήση του μεγάλου εικαστικού μας Νίκου Εγγονόπουλου λέει πολλά περισσότερα και μάλιστα συμπυκνωμένα:
«Δεν ξέρω αν είμαι Χριστιανός, Ορθόδοξος όμως είμαι οπωσδήποτε». 


Πηγές
  1. http://www.avgi.gr/article/10811/7616795/kratos-ekklesia-kai-syntagma
  2. http://www.amen.gr/article/oi-theseis-tis-ieras-synodou-gia-tin-sydagmatiki-anatheorisi-kai-tis-sxeseis-kratous-ekklisias
  3. https://www.evenizelos.gr/413-speeches/conferences-events/conferencespeech2017/5667-oi-sxeseis-kratous-kai-ekklisias-os-syntagmatika-rythmismenes-i-syntagmatiki-thesi-tou-oikoumenikoy-patriarxeiou.html
  4. .http://www.politistikomellon.eu/index.php/2015-12-20-11-21-50/giorgos-mastoridis/123-thriskeia-kai-politeia




Από το Πάθος της Ανάγκης στην Ηδονή της Αναστάσεως

Ενώ η Άνοιξη ευωδιάζει την πλάση, δίνοντας στην ζωή τα αρώματα και της μυρωδιές του Παραδείσου, την πιο ωραία στιγμή  του χρόνου, έρχεται η Αγία και Μεγάλη και Φοβερή Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου, να ενθυμίσει την τραγική υπόσταση του Ανθρώπου.
Την πιο ωραία στιγμή  της φύσης, την ώρα που αναγεννιούνται οι ανθοί και οι καρποί της γης, έρχεται το Θείο Δράμα να δείξει το Ανθρώπινο Δράμα.

Η Μεγάλη Εβδομάδα δείχνει την σκοτεινή πλευρά της πλάσης, της δημιουργίας, του Ανθρώπινου γένους.

Η σκληρή πλευρά της βίας, του θανάτου, το σκληρό της ανθρωπότητας, το βίαιο και αποτρόπαιο που χαρακτηρίζει έτη και έτη της ανθρώπινης ιστορίας.

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η απεικόνιση της σκοτεινή πλευράς της ανθρωπότητας.

Είναι παράλληλα και η πλέον αληθινή, αφού το πλέον αληθές είναι η φθορά, το φθαρτόν και ο θάνατος.



Μέσα από την πορεία του Θείου Δράματος, στρέφουμε την ελπίδα μας για λίγη ελπίδα από τον Δημιουργό.

Αποδεχόμενοι το "σκληρόν" την ανθρωπινής φύσεως αναζητούμε από την Ανάσταση του Εσταυρωμένου Κυρίου την δική μας ελπίδα για Ανάσταση.

Αναζητούμε την ελπίδα, να υπάρχει συνέχεια του ασήμαντου και θλιβερού μας βίου  εκεί ψηλά στη γη των Μάκαρων...

Είθε....



Το θάνατό μας καρτερεί το λαμπρό φως του ήλιου Κ. Γ. Καρυωτάκης


Ένα νέο e-book για τον ανθρώπινο Γολγοθά

Ο ανθρώπινος Γολγοθάς περιλαμβάνει την πορεία ανάμεσα στις δύσκολες στιγμές του πόνου, της καταστροφής,  και της οδύνης, όλων αυτών που βλέπει ο Πυροσβέστης στον δικό του Γολγοθά στο πεδίο της καταστροφής.
Εικόνες γκρι ή ασπρόμαυρες  με την αποπνικτική μυρωδιά του καμένου, με την οσμή του θανάτου και της απώλειας.
Στιγμές που η αγωνία να  νικηθεί ο χρόνος και να διασωθεί η ζωή γεμίζουν τη σκέψη του Πυροσβέστη  -  Διασώστη.
Μεγάλη Εβδομάδα του Απρίλη.
Ακολουθούμε το Θείο Πάθος μέσα από τις τρομακτικές εικόνες της πυροσβεστικής καθημερινότητας που σκιαγραφούν το Πάθος του Ανθρώπου.
Συνοδός στην ανάβαση λέξεις καυτές  μεγάλων δημιουργών.
Κώστας Καρυωτάκης, Πάμπλο Νερούδα, Νίκος Καββαδίας, Μπέρτολτ Μπρεχτ.
Γραφίδες που ζωγραφίζουν την πραγματικά θλιβερή πλευρά την ανθρώπινης ζωής, το δράμα το ανθρώπινο που τελικά όμως τον κάνει αξιοσέβαστο.
Ειδικά οι μαχητές, οι άνθρωποι του κινδύνου, είναι παρόλα αυτά βαθιά αισιόδοξοι, «απεγνωσμένοι της αισιοδοξίας». Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Άγγελος Τερζάκης: «Δεν δίνεις τη ζωή σου, τα νιάτα σου, την υγεία σου όταν όλα τα βλέπεις ωραία. Χρειάζεται μια τραγική προδιάθεση για να γίνεις παρανάλωμα ενός ονείρου. Και το τραγικό πνεύμα μπορεί να είναι λυτρωτικό, δεν είναι όμως ποτέ μακάριο….Την ιστορία άλλωστε την γράφουν οι νικητές και νικητές είναι οι επιζώντες.»
Άλλωστε  πάντα  μέσα στον Πόνο, υπάρχει πάντα η ελπίδα της διάσωσης, της σωτηρίας, της Ανάστασης.


Διεθνής τρομοκρατία και στρατηγική επικοινωνία, διαχείριση τρομοκρατικών κρίσεων


Ο Δρ. Κωνσταντίνος Μπαλωμένος είναι Πολιτικός Επιστήμονας-Διεθνολόγος, σύμβουλος επικοινωνίας με ειδίκευση στην Επικοινωνιακή Διαχείριση Κρίσεων και τη Στρατηγική Επικοινωνία.

Είχα την χαρά να τον γνωρίσω κατά τη φοίτησή μου, το 2015, στην Σχολή Εθνικής Αμύνης, ως καθηγητή πάνω στο εξαιρετικά σπάνιο για την χώρα μας αντικείμενο του "επικοινωνιακού χειρισμού των μεγάλων κρίσεων"

Σήμερα ο Κ.Μπαλωμένος ολοκλήρωσε ένα εξαιρετικό βιβλίο με τον τίτλο: "Διεθνής Τρομοκρατία και στρατηγική επικοινωνία.
Στις σελίδες του, πράγματι, αξιόλογου βιβλίου ο συγγραφέας, με εξαίρετη αμεσότητα αλλά και επιστημοσύνη, αναλύει το φαινόμενο της τρομοκρατίας, προσδιορίζοντας τη φύση, τον χαρακτήρα, τη δομή και την ιδεολογία του Ισλαμικού κράτους, όπου εμφανίζεται να δρα ως κράτος ταραξίας-κακοποιός και να χρησιμοποιεί ένα μοντέλο κράτους- κέλυφους για να επιτύχει την οικοδόμηση ενός έθνους μέσω της επανασύστασης του χαλιφάτου. Επίσης, αναλύει τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς που υιοθετούν οι μαχητές του ISIS, προκειμένου να επικοινωνήσουν τα αφηγήματα τους και να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους στρατηγικούς στόχους.

Ο συγγραφέας σκιαγραφεί την επικοινωνιακή αρένα της τρομοκρατικής κρίσης, επισημαίνοντας ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι καλά σχεδιασμένες επικοινωνιακές εκστρατείες που αποσκοπούν να επιφέρουν ισχυρό πλήγμα στην πολιτική ενός κράτους, να υπονομεύσουν την εικόνα του και να ασκήσουν πίεση για την αλλαγή μιας συγκεκριμένης στάσης ή πολιτικής. 

Ως περιπτώσεις μελέτης, ο συγγραφέας αναλύει τις τρομοκρατικές κρίσεις, της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και την εκστρατεία του Παγκόσμιου Συνασπισμού Κρατών κατά του ISIS εξάγονταντας συμπεράσματα τόσο σε επιχειρησιακό όσο και σε επικοινωνιακό επίπεδο. 

Το βιβλίο διατίθεται από τις εκδόσεις ΠΟΙΟΤΗΤΑ με στοιχεία επικοινωνίας, τηλ. 2109215842, και 6942060187 και email info@poiotita.gr.


Το ελληνοτουρκικό win-win. Γεωστρατηγικά παίγνια μιας σκληρής πραγματικότητας

Των  Γιάννη Σταμούλη


Αυτές τις  δύσκολες μέρες για πολλοστή φορά σημειώνεται  αυξανόμενη  ένταση στην γειτονιά με την αιώνια «φίλη» Τουρκία.
Με ένα σαφώς διαφορετικό τρόπο  προσέγγισης των συμφερόντων τους, αλλά και του τρόπου επίτευξης των σκοπών τους, διαχρονικά εκδήλωναν με διαφορετικό  βαθμό την κλιμάκωση της μεταξύ τους έντασης  και σαφώς με  διαφορετικό μέγεθος του ρίσκο  της  κάθε πλευράς.
Σε αυτή την μακραίωνη γειτονία, είναι ιστορική καθημερινότητα η κλιμάκωση της έντασης και η προσπάθεια ισορρόπησης μεταξύ του  πιο προσεκτικού και του πιο αποτρεπτικού στην περίπτωση προκλήσεων.
Σε αυτές τις καταστάσεις  η υπεροχή της ισχύος και κυρίως  της στρατιωτικής, αποτελεί κύριο  ρυθμιστικό παράγοντα της ισορροπίας.
 Όσο η επιθετική ισχύς και η αντίστοιχη αμυντική  της κάθε πλευράς βρίσκεται σε ισορροπία τα πράγματα έχουν την δική τους εύθραυστη μεν, αλλά, ισορροπία.
Σε κάθε περίπτωση τα παραδοσιακά φιλειρηνικά αισθήματα της πατρίδας μας, όταν έχουν να αντιμετωπίσουν την προκλητικά,  επεκτατική, πολιτική της Τουρκίας,  τότε η διασφάλιση του status quo απαιτεί από την Εθνική Στρατηγική  να περιλαμβάνει όλα τα «δυνατά μέσα» ακόμα  και την απειλή ή χρήση βίας.
Όταν το 1987 η «φίλη γείτονας» έστειλε το σκάφος αναζήτησης πετρελαίου, Sismik 1,  στο Αιγαίο με ναυτική δύναμη να αρχίσει έρευνες, η ελληνική απάντηση, ήταν  να θεωρήσει το γεγονός «προσβολή των κυριαρχικών της δικαιωμάτων της» σε  επίπεδο αιτίας πολέμου.
Η επιλογή ήταν να  επιδειχθεί η στρατιωτική ισχύς της πατρίδας μας και να απαντηθεί η τουρκική πρόκληση με την παραδοσιακή ισχύ, τις  Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, και με επιλογή την κλιμάκωση  της έντασης  με την απειλή   «βύθισης του σκάφους».
Μια απειλή που την εποχή εκείνη αποδείχθηκε  αποτελεσματική, μιας  και η Τουρκία απέσυρε το σκάφος.
Το Ιανουάριο του 1996 η  «φίλη γείτονας» στην νήσο Ίμια, πάλι, προχώρησε σε κλιμάκωση  με  κύριο σκοπό  να δημιουργήσει αμφισβήτηση στα ελληνικά κυριαρχικά  δικαιώματα  στο  Αν. Αιγαίο.
Η τουρκική πλευρά χρησιμοποίησε την στρατιωτική ισχύ κλιμακώνοντας την ένταση και προκαλώντας «πολεμικό σκηνικό» με το πολεμικό ναυτικό και των δύο χωρών να  τίθεται σε θέση μάχης.                              
Σε αυτήν την περίπτωση η χώρα μας, μετά από χειρισμούς που μάλλον δεν ήταν και οι πλέον συγκροτημένες και αποτελεσματικές προτίμησε την τακτική του κατευνασμού, προτιμώντας μια «ειρήνη»  με υποχωρητικό αποτέλεσμα, αφού το status quo  αυτή τη φορά είχε να κάνει με την  τουρκική θέση η οποία θέτει εν αμφιβόλω το νομικό καθεστώς του Αιγαίου.
Οι δύο αυτές κρίσεις παγιώνουν την ταυτότητα της στρατηγικής των δύο γειτόνων, η Τουρκία υπακούει σε μια συνεχιζόμενη επεκτατική στρατηγική και η χώρα μας σε μια επίσης συνεχιζόμενη αποτρεπτική στρατηγική.
Η ισορροπία του τρόμου βασίζεται στην στρατιωτική ισχύ, όπου χρειάζεται η καλή διατήρηση των στρατιωτικών εξοπλισμών με αναγκαίο κακό το μεγάλο οικονομικό κόστος. Γεγονός που ειδικά στις ημέρες της βαθιάς οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα μας είναι δυσβάσταχτο για την κοινωνική πολιτική και για το δημόσιο χρέος. 
Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση της επιλογής της στρατηγικής της εμπιστοσύνης και καλής γειτονίας  όπου οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί αντικαθίστανται από το καλό κλίμα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, όπου η επιλογή της βίας αποσύρεται από το οπλοστάσιο των Εθνικών Στρατηγικών. Η επιλογή σαφώς και είναι η πλέον ενδεδειγμένη αφού εξοικονομείται ένα τεράστιο οικονομικό ποσό, που μπορεί να κατευθυνθεί σε διάφορες άλλες δημόσιες ανάγκες.
Δυστυχώς η επιλογή της σύγκρουσης που έχει επιλεχθεί από την Τουρκία, οδηγεί στην συνέχιση των στρατιωτικών εξοπλισμών, ώστε να εξασφαλίζεται η ισορροπία της ισχύος και να εξασφαλίζεται η ποθητή ασφάλεια.
Το ερώτημα που όμως τίθεται είναι σα χώρα πόσο πληρώνουμε ή πόσο είμαστε διαθετημένοι να πληρώνουμε για να διασφαλίσουμε την ισορροπία  και την σταθερότητα.
Σε αυτό το κόστος σαφώς και περιλαμβάνεται και  η απώλεια  από τυχόν εκχωρήσεις έστω και μια σπιθαμής εθνικής κυριαρχίας, ή το κόστος απώλειας έστω και κατ ελάχιστο της εθνικής υπερηφάνειας, αλλά το κυριότερο  το κόστος από  μια πιθανή «μη ειρηνική» περιπέτεια.
Πριν μερικά χρόνια ο κ. Ερντογάν  είχε  χρησιμοποιήσει για τον προσδιορισμό της μελλοντικής πορείας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τη φράση  win-win situation, δανεισμένη από  τη θεωρία των παιγνίων, θέλοντας να  πει ότι η πετυχημένη διαδικασία  στις σχέσεις μας πρέπει να ακολουθεί ένα σχεδιασμό που να αποσκοπεί στο να ικανοποιηθούν και τα δύο μέρη.
Και ίσως να είναι πράγματι η ενδεδειγμένη διακρατική  στρατηγική για την ειρηνική  συνύπαρξη.
Όταν ολοκλήρωνα το παρών κείμενο δεν είχε εκδηλωθεί το επεισόδιο με τη σύλληψη των δύο στρατιωτικών μας, γεγονός ιδιαιτέρως   σημαντικό για την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών.
Πέρα από κάθε σχολιασμό μεταφέρω μερικές σκέψεις του καθηγητή Κώστα Σοφούλη  για το επεισόδιο:
«Το παζάρι είναι δομικό στοιχείο της τουρκικής κουλτούρας. Η λογική του είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή από τον δυτικό ορθολογισμό και την δυτική κουλτούρα του ήθους της αγοράς. Εμείς, όταν θέλουμε να πάρουμε κάτι από τον συναλλασσόμενο μαζί μας, ξεκινάμε από ένα δικό μας υπολογισμό του ανταλλάγματος που συμβιβάζεται με τους ηθικούς κανόνες της δίκαιης τιμής και κάνουμε την πρώτη προσφορά μας για να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση. Αν δημιουργήσουμε τεχνητή πίεση στον συναλλασσόμενο για να τον υποχρεώσουμε εκ των πραγμάτων να βρεθεί σε αδύναμη θέση κατά παράβαση ηθικού κανόνα, τότε μιλάμε για εκβιασμό και όχι για συναλλαγή. Στην τούρκικη κουλτούρα, απομεινάρι ίσως της αυτοκρατορικής ωμής βίας, το παζάρι είτε αρχίζει με μια οφθαλμοφανώς παράλογη πρόταση είτε προηγείται αυτού μια πράξη ωμής βίας που καθιστά ακόμη και την παράλογη πρόταση «δελεαστική» από τον συναλλασσόμενο προκειμένου να μη χάσει περισσότερα από όσο ήδη έχει χάσει. Στη πρώτη περίπτωση, σκοπός είναι η μεγιστοποίηση του πεδίου διαπραγμάτευσης ώστε να αφήνει περιθώρια καταδολίευσης του συναλλασσόμενου (να τον πιάσουμε κότσο) ενώ στη δεύτερη περίπτωση ο εξαναγκασμός δια της βίας δεν παραβιάζει κανενός είδους ηθικό φραγμό στα πλαίσια της τουρκικής ηθικής.
Με αυτά τα βασικά δεδομένα, δεν θεωρώ καθόλου απίθανο ότι το επεισόδιο του Έβρου με την σύλληψη των Ελλήνων στρατιωτικών, να είναι προσχεδιασμένο. Στρατηγικό προσχεδιασμένο στα πλαίσια μια μάλλον οφθαλμοφανούς απόφασης του Ερντογκάν να σπρώξει την κατάσταση σε θέση τελικού παζαριού με την Ελλάδα. Οι ενδείξεις –αν δεν είναι αποδείξεις- είναι περισσότερο από πειστικές. Το πρόσφατο επεισόδιο στα Ίμια και η δημιουργία μόνιμου οχληρού παρατηρητηρίου στα όρια των τοπικών συνόρων, η παραβίαση των Κυπριακών χωρικών υδάτων και τώρα η σύλληψη δύο Ελλήνων στρατιωτικών σε ένα μη-επεισόδιο που είναι πολύ συνηθισμένο σε περιπτώσεις ασαφών ορίων σε μεθοριακές ζώνες που η φύση του εδάφους τους ευνοεί τις μικρο συγχύσεις,  όλα αυτά συνιστούν σχέδιο προετοιμασίας του εδάφους για ένα σημαντικό παζάρι «δευτέρου τύπου», δηλαδή εκβιασμού.
Το «επεισόδιο» του Έβρου, υπό κανονικές συνθήκες καλής γειτονίας θα είχε λυθεί σχεδόν αυτοστιγμεί με συνεννόηση των τοπικών στρατιωτικών αρχών. Αντ’ αυτού οι Τούρκοι έδειξαν εικόνες ταπεινωτικής προσαγωγής των Ελλήνων και παρέπεμψαν αμέσως το θέμα στην δικαιοσύνη τους, που ξέρουμε ότι είναι κυβερνητική «δικαιοσύνη».





Αφιέρωμα στον ακαδημαϊκό του περιβάλλοντος και τις δασικές πυρκαγιές

Ο Νίκος Σ. Μάργαρης, ήταν ένας ακαδημαϊκός του περιβάλλοντος, καθηγητής, ειδικός στην οικολογία των μεσογειακών φυτών και γενικότερα των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Αρθρογράφος, συγγραφέας βιβλίων και παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών και ντοκιμαντέρ. Με τον σοβαρό και πολλές φορές ανατρεπτικό του λόγο συνέβαλε στην ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινής γνώμης σε θέματα περιβάλλοντος. Ο Ν. Μάργαρης διατύπωνε την επιστημονική του γνώση ειδικά για τις δασικές πυρκαγιές με παρρησία, πολλές φορές κόντρα στα συνηθισμένα. 
Σήμερα πέντε σχεδόν χρόνια μετά την αποδημία του Καθηγητή Ν. Μάργαρη, με αυτό το μικρό e-book προσπαθώ να ξαναθυμίσω  μερικές “αιρετικές” σκέψεις του για τα δάση μας. ‘Ίσως για να προκαλέσουμε για πολλοστή φορά, μήπως και ανοίξει ένας σοβαρός διάλογος για το μέλλον των δασών στην πατρίδα μας και την αποτελεσματική τους προστασία.
Το βιβλίο σε  μορφή e-book  βρίσκεται αναρτημένο στην ιστοσελίδα της ΕΑΠΣ eaps.gr  στην διεύθυνση 
http://www.eaps.gr/wp-content/uploads/2018/01/2018-01-15-MARGARHS.pdf
Γιάννης Σταμούλης Ιανουάριος 2018

ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ


Ο Δημήτρης Σαιτάκης, καλός φίλος, Αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος σε αφυπηρέτηση,εδώ και μερικούς μήνες και συναγωνιστής στα κοινά ως τ.Πρόεδρος της Πανελλήνιας ¨Ένωσης Αξιωματικών Λ.Σ.
Ως φυσικό, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στο χώρο και εξακολουθεί να παρεμβαίνει με το λόγο του και την εμπειρία του.
Στον προσωπικό του λογαριασμό στο  fb  δημοσίευσε πριν μερικές μέρες ένα εξαιρετικό κείμενο για τις κρίσεις των Αξιωματικών στο Λιμενικό Σώμα.

Ως γνωστό οι μέρες των κρίσεων και των προαγωγών τούτες τις μέρες "ψήνονται" και στο Πυροσβεστικό Σώμα. Δεν θα προσθέσω προς το παρών τίποτα άλλο, απλά παραθέτω το κείμενο του Δημήτρη:

ΟΙ ΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟ ΛΙΜΕΝΙΚΟ
Με αφορμή τις κρίσεις των Αξιωματικών στο Λ.Σ-ΕΛ.ΑΚΤ ,που αν και αποτελούν κορυφαία πράξη παρασκηνιακά έχουν ξεκινήσει και επειδή η παρατεταμένη αβεβαιότητα και η ψυχική φόρτιση των κρινόμενων αξιωματικών σε συνδυασμό με την έρπουσα παραφιλολογία – φημολογία που διαδίδεται ή καλλιεργείται δημιουργούν κλίμα υπηρεσιακής αναστάτωσης, επισημαίνουμε ότι ουδείς δικαιούται να παίζει με την κορυφαία αυτή διαδικασία που αποτελεί την ανταπόδοση της τιμής που οφείλει η Πολιτεία στους Αξιωματικούς οι οποίοι έχουν καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια στην επαγγελματική τους διαδρομή, έχουν αποκτήσει ιδιαίτερα προσόντα και έχουν παράγει σημαντικό έργο σημείο αναφοράς στην υπηρεσιακή τους διαδρομή ,
Ελπίζουμε να μη δούμε και πάλι κρίσεις που υπόκειται σε σκοπιμότητες που απέχουν από την εξυπηρέτηση του καλώς εννοούμενου υπηρεσιακού και δημοσίου συμφέροντος και σε μία περίοδο που η πατρίδα μας έχοντας πιάσει πάτο και που κάποιοι αντί να στηρίξουν την ηθική ανόρθωση της, προσθέτουν επιπλέον βάρη να μείνει ισχυρή η έννοια της δικαιοσύνης αποτελώντας το υπόβαθρο, τον στυλοβάτη, αλλά και την αναγκαία προϋπόθεση ύπαρξης, πολλών άλλων αξιών .
Επειδή στο θέμα της αξιοκρατίας δυστυχώς εξακολουθούμε να λειτουργούμε ακόμη με λογική «πράσινων» και «βένετων», ημετέρων κάθε μορφής, φίλων και συντοπιτών ,η ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει είναι μικρή.
Χωρίς να αμφισβητούμε το δικαίωμα της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας να κάνει τις επιλογές της στην κορυφή των αξιωματικών , είναι απαραίτητη η προβλεψιμότητα για την επαγγελματική εξέλιξη των στελεχών με αποκλειστικό κριτήριο τις ικανότητες και επιδόσεις.
Τα παιγνίδια με τους θεσμούς είναι πάντοτε επικίνδυνα, πολύ περισσότερο όταν βρισκόμαστε σε περίοδο βαθιάς κρίσης και θα απαιτηθούν γενναίες αποφάσεις για την παραγωγή ισοδύναμου αποτρεπτικού αποτελέσματος με χαμηλότερο οικονομικό κόστος και το βασικό εργαλείο θα είναι η βέλτιστη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού.
Υπάρχει ακόμη χρόνος ο Υπουργός να δείξει ότι γυρνά σελίδα σε θέματα αξιοκρατίας και επαγγελματισμού ενώ Θα αφήσει παρακαταθήκη σε νέους ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥΣ που αναζητούν το όραμά τους και τα πρότυπά τους μέσα σε δύσκολους αλήθεια καιρούς.
Σε αυτούς τους ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥΣ που βλέπουν, ακούν και η πραγματικότητα τους δελεάζει να αναρωτιούνται αν αντί να μοχθούν καθημερινά πρέπει να ΄΄βιαστούν΄΄ μόνο προς το τέλος της καριέρας τους, ακολουθώντας τον δρόμο των ελαχιστότατων που τους επιτρέπεται να βλάπτουν ένα υπέροχο σύνολο.
Ίσως είναι μοναδική ευκαιρία να σπάσει το απόστημα που μόνο κακό κάνει στο ηθικό ώστε σε συνδυασμό με την αναμόρφωση του βαθμολογίου και της υπηρεσιακής εξέλιξης , να χαραχθεί μια νέα αφετηρία, φάρος για τους επόμενους .
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Α.ΣΑΙΤΑΚΗΣ
τ. ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΕΑΛΣ

Απλά για επίλογο, όπως στις ταινίες θα προσθέσω.. πάσα ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι τυχαία...

Μη πειράζετε τον Πυροσβέστη μου


Το 2016 στη Γαλλία οι επιθέσεις σε πυροσβέστες  αυξήθηκαν κατά 17,6% .  Μέσα στη χρονιά, 2280 Πυροσβέστες ανέφεραν ότι ήταν θύματα επιθέσεων, σε σύγκριση με τις αναφερόμενες 1939 το 2015 και το 1603 το 2014.
ΠΡΟΣΤΑΤΕΎΣΤΕ  ΑΥΤΟΥΣ  ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΎΟΥΝ!

Με αυτό το μήνυμα η  Εθνική Ομοσπονδία Πυροσβεστών της Γαλλίας (FNSPF), αρχές του 2018 καταδικάζει έντονα τη βία τόσο κατά των πυροσβεστών όσο των  και άλλων λειτουργών της  δημόσιας ασφάλειας ζητώντας  την κινητοποίηση της κοινής γνώμης  στα κοινωνικά δίκτυα.

"Η βία κατά των δημόσιων δυνάμεων, είτε πρόκειται για πυροσβέστες, είτε για αστυνομικούς, είναι μια επίθεση εναντίον της Δημοκρατίας", χαρακτηριστικά δήλωσε ο  Συνταγματάρχης GrégoryAllione, διευθυντής της SDIS 13 και αντιπρόεδρος του FNSPF.

Champigny-sur-MarneRoubaixMiramasMillauBeauvais,  και σε πολλές  άλλες  πόλεις  της Γαλλίας, το προσωπικό των  υπηρεσιών ασφαλείας πλήττεται από επαναλαμβανόμενες επιθέσεις.
Για την κατάσταση αυτή, από τον  τον περασμένο Νοέμβριο, με την ευκαιρία της δημοσίευσης της ετήσιας έκθεσης για την εγκληματικότητα στη χώρα, η Ομοσπονδία  των Πυροσβεστών, κατάγγειλε τη  βία και κάλεσε τις αρχές για την εφαρμογή  συγκεκριμένων μέτρων.
Στις προτάσεις αυτές περιλαμβάνονταν ,η διασφάλιση της ανωνυμίας στους πυροσβέστες που καταγγέλλουν τέτοιες επιθέσεις και η προστασία των ιδίων και των οικογενειών τους, η ενίσχυση της σχέσης του γενικού πληθυσμού με το έργο των πυροσβεστών, η προτροπή ειδικά των νέων να συμμετέχουν σε δράσεις ασφαλείας και η αύξηση των κυρώσεων στους δράστες των επιθέσεων.


Η  Ομοσπονδία  ξεκίνησε  την καμπάνια #TouchePasAMonPompierπροσδοκώντας να ενώσει όλες τις φωνές κατά της βίας, ζητώντας την υποστήριξη της κοινής γνώμης.

Το φαινόμενο βέβαια, χωρίς να είναι σε αυτή την έκταση, δεν είναι άγνωστο στην πατρίδα μας και στο πυροσβεστικό προσωπικό.

Η βαριά προίκα της χρονιάς που πέρασε

                                                                       Του Γιάννη Σταμούλη Προέδρου του Δ.Σ. της ΕΑΠΣ
Η χρονιά άλλαξε, και η ασημόσκονη των εορτών με το πρώτο αεράκι  σκορπίζει και αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της νέας χρονιάς που παρέλαβε το βαρύ φορτίο των προβλημάτων της απελθούσας χρονιάς του 2017.
Φορτίο προβλημάτων που επιζητούν λύσεις και φυσικά πολιτικές πρωτοβουλίες, ώστε να αποκτήσει ουσία η εξαγγελία του τέλους των μνημονίων το 2018.
Η λίστα μεγάλη και δύσκολη.
Κυρίως όμως απαιτεί ουσιαστική πρόθεση για εξεύρεση λύσεων, ειλικρίνιεια και ουσιαστικό διάλογο  μεταξύ των κοινωνικών εταίρων.
 Η επικοινωνιακή μόνο διαχείριση των πραγμάτων φάνηκε ότι κρατά λίγο τις ισορροπίες, αλλά  τις αμέσως επόμενες στιγμές σκάει ως φούσκα από το βέλος της πραγματικότητας.

Οι διαχειριστές έχω την εντύπωση ότι πλέον είναι πιο έμπειροι, ανακάλυψαν ότι τα ιδεολογήματα και τα ευχολόγια έχουν ενίοτε δυσχέρειες εφαρμογής όταν στερούνται πραγματικών δεδομένων.
Επίσης  θέλω να πιστεύω ότι έχει εμπεδωθεί ότι η σκληρή πραγματικότητα και το ευμετάβολο της ζωής απαιτούν ευρύτερες συναινέσεις και κυρίως αποτελεσματικότητα.
Άλλωστε η γάτα , ανεξαρτήτως πεποιθήσεων πρέπει να μπορεί να πιάνει ποντίκια.

Δεν ξέρω αν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για την εξεύρεση των βέλτιστων λύσεων για τα προβλήματα, αυτό που είναι σίγουρο ότι χρειάζεται ενεργή  συμμετοχή  και διεκδίκηση με υπευθυνότητα συνέπεια και μαχητικότητα.

Μπορεί στην μεταμοντέρνα ψηφιακή εποχή να ακούγεται "ρετρό", αλλά το "μωρό που δεν κλαίει, γάλα δεν πίνει".

Στην κοινωνία όποτε η σιγή και η ατομικότητα γίνεται τρόπος ζωής, απλώνεται η αυτοκρατορία του τρόμου.

Συνεχίζουμε να  φωνάζουμε και να γινόμαστε το ενοχλητικό κέντρισμα. Μετέχουμε των κοινών και διεκδικούμε το καλύτερο, το ανθρώπινο.

Οι άνθρωποι -Πολίτες είμαστε η ουσία και το νόημα της πολιτικής και των νόμων.

Η ελπίδα άλλωστε πάντα στα χέρια τους οι ενεργοί πολίτες την κρατούσαν.

Η διαχείριση κρίσεων σε αυτή τη χώρα πάντα ήθελε και ένα διαχειριστή στα σκυλιά



Η πατρίδα μας είναι ένα από τα καλύτερα πεδία μελέτης - διαχείρισης πάσης φύσεως κρίσεων. Πόλεμοι, καταστροφές, εμφύλιοι δοκίμασαν το λαό μας

Στα χρόνια που είδα σε αυτόν τον τόπο καταστροφές και κρίσεις "πολιτικής προστασίας" λες και ένα μαγικό χέρι επιβάλει πανομοιότυπη εξέλιξη της διαχείρισης και των αποτελεσμάτων της.

Συνήθως  τα αποτελέσματα της κρίσης είναι τραγικά:
  1.  πολλοί ειδικοί και μη, πριν καιρό  έχουν προειδοποιήσει για την καταστροφή,  
  2. οι υπεύθυνοι συνήθως για 2000 λόγους δεν κάνουν "προληπτικά αυτό που πρέπει", 
  3. την ώρα της καταστροφής υπάρχει συλλογικό ανάθεμα και
  4.  μετά την έλευση της καταστροφής επέρχεται συλλογική λήθη μέχρι την επόμενη φορά που ο ιστορικός κύκλος θα επαναφέρει με τραγικό τρόπο παρόμοια καταστροφή.
Ξεχωριστό ρόλο παίζει στον κύκλο της θλιβερής αυτής ελληνικότητας η εξεύρεση του "επικοινωνιακού εξιλαστήριου θύματος". Που θα φορτωθεί το συλλογικό άγος, με ενδείξεις τη δημόσια κραυγή, και ανεξαρτήτως της κύριας ευθύνης του ή όχι θα διαπομπευτεί ως η ΛΥΣΙΣ της τραγωδίας. 

Είχα την δυσάρεστη τύχη να ζήσω από κοντά την εξέλιξη μερικών τέτοιων κύκλων διαχείρισης και να αφουγκραστώ το δικό τους προσωπικό δράμα, μερικών τέτοιων πρωταγωνιστών που φορτώθηκαν δικαίως και αδίκως το άγος μιας συν ευθύνης που οι πιο έξυπνοι από αυτούς, το απέφυγαν με καλύτερη επικοινωνιακή στρατηγική.

Το διέκρινα και τώρα στη φοβερή πολύνεκρη τραγωδία, στην Δυτική Αττική.  Στην ανείπωτη τραγωδία και πριν ακόμα ξεκινήσει η επιχείρηση διάσωσης και αποκατάστασης, ξεκίνησε  η αναζήτηση του υποψηφίου που θα φορτωθεί το ΑΓΟΣ της καταστροφής.

Σε πρώτη φάση βρέθηκε στο πρόσωπο της Περιφερειάρχη Αττικής.

 Επιλογή που ικανοποιεί όλα τα κριτήρια, Γνωστό πρόσωπο, δυναμική, αιρετική πολλές φορές, με αυτόνομη παρουσία, "εν δυνάμη για διάφορα" και κυρίως χωρίς επαγγελματικό image team.

 Η κ. Δούρου, βγήκε από τους πρώτους "των συνυπεύθυνων" και με το δικό της στυλ μίλησε για το περιστατικό που βρισκόταν σε εξέλιξη.

Έκανε το "κλασικό λάθος" των πολιτικών που το παίρνουν πάνω τους και σήκωσε πρώτη το χέρι της,λέγοντας παρών, γινόμενη το πρόσωπο και η φωνή της καταστροφής.

Τα υπόλοιπα, ήταν πανομοότυπα:
  1.  συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις οι έτεροι συνυπεύθυνοι, σιωπούν επιμελώς και εξαφανίζονται από τη δημοσιότητα, ενώ οι πιο τολμηροί, ενισχύουν το ανάθεμα.
  2. το δικαιολογημένο τσουνάμι  της οργής από την τεράστια καταστροφή έχει πλέον ονομαστικό στόχο.
  3. οι δικαιολογημένα πάσχοντες από την τραγωδία, μέσα στον ανείπωτο πόνο τους, ονομαστικοποιούν το ανάθεμά τους 
  4. οι υπόλοιποι από την άνεση του καναπέ τους,μπορούν να τουιτάρουν να τρολάρουν και να ξεσκίζουν το στόχο.
  5. στο "δημόσιο λιντσάρισμα" πλέον μπαίνουν όλες οι πλευρές του "προσώπου", θα ανασυρθούν όλες οι λεπτομέρειες της ζωής του, θα αναζητηθούν ομιλίες, αποσπάσματα, δηλώσεις, θα περάσει από μικροσκόπιο τι φορά, τι τρώει, πως κοιμάται και για το  "τριήμερο" του κρεμάσματος στα μανταλάκια της δημοσιότητας θα χλευαστεί μέχρι τέλους.
Την ίδια στιγμή, το "πρόσωπο" υπό το βάρος της "βοράς" πρέπει να συνεχίζει να κάνει το καθήκον του, ισορροπώντας στην προσωπική του μοναξιά και τις υποχρεώσεις της διαχείρισης μιας κρίσης που μόλις έχει ξεκινήσει. 
Συνήθως περνάει στιγμές "πολιτικού έρπητα" με  πρώτους τους συντρόφους του να το έχουν σε ευγενική απόσταση και τους υφισταμένους τους να κλονίζονται καθώς η επίθεση σε αυτό μετακυλά και στον φορέα.

Η πραγματική αλήθεια και η πραγματική ευθύνη θα αποδοθεί πολύ μετά και το μερίδιο της ευθύνης του ιδίου, η πραγματική ευθύνη δεν θα φωτιστεί ποτέ με τον ίδιο τρόπο.

Η κ.Δούρου θα μπορούσε βέβαια από την πρώτη στιγμή της κρίσης να φορέσει μια φόρμα της ΕΜΑΚ, να λασπωθεί λίγο, και να φωτογραφηθεί σε κάποιες από τις πρώτες επιχειρήσεις. Αν μάλιστα "τραυματιζόταν" και ελαφρά στην προσπάθεια θα ξέφευγε από την πρώτη στόχευση και θα πέρναγε στα "άβρεκτα" της πρώτης στιγμής. 

Δεν ξέρω πράγματι το κομμάτι της αντικειμενικής  ευθύνης της Περιφέρειας, προφανώς και αυτό θα είναι δουλειά της Δικαιοσύνης που πρέπει να αποδώσει ευθύνες για το έγκλημα.
Ξέρω όμως πως πανομοιότυπα  επαναλαμβάνεται ο ιστορικός κύκλος της διαχείρισης  των κρίσεων στην πατρίδα. 
Και αυτός ο κύκλος έχει  στο κέντρο του ανθρώπινες απώλειες πόνο και ανείπωτη θλίψη.

Σε κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι τον αείμνηστο πια, "δικό μας" που τη ώρα μιας μεγάλης καταστροφής, αρνιόταν να διαβάζει τον τύπο και να του μεταφέρουμε τις ειδήσεις, για να μπορεί να είναι σε "υγιή κατάσταση" να συνεχίζει τον πόλεμο. Κάποια στιγμή του είπα; "Αρχηγέ υπάρχουν δημοσιεύματα που λένε να παραιτηθείς" με κοίταξε ήρεμα χαμογέλασε λίγο πικρά και είπε με το γνωστό του ύφος "λεβεντάκο μου ο πυροσβέστης ο Αρχηγός την ώρα της μάχης της φωτιάς δεν παραιτείται, εγώ θα κάνω το καθήκον μου και μετά ας κάνουν ότι θέλουν".

Ξέρω  ότι  όλοι όσοι έχουν κομμάτι ευθύνης διαχείρισης  σε παρόμοιες κρίσεις, κατανοούν ότι αυτομάτως  μπορούν να περάσουν στη θέση αυτή, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για την ίδια  τη διαχείριση.

Και αυτό μόνο ως παράγοντας αποτελεσματικότητας δεν μπορεί να είναι.


Ονόματα γραμμένα με αίμα, απλών ανθρώπων, ηρώων της καθημερινότητας μας


 Όταν υποκλίνεσαι στο Ηρώον των πεσόντων πυροσβεστών, αποδίδοντας τιμή στην θυσία τους, νιώθεις το ρίγος να σε διαπερνά, γιατί πίσω από κάθε όνομα, βλέπεις ένα συνάδελφο, έναν δικό σου άνθρωπο, που εύκολα θα μπορούσες να είσαι εσύ, ή οποιοσδήποτε της μεγάλης πυροσβεστικής οικογένειας.

Ήταν χρόνια πριν όταν ως νέος Αξιωματικός, συνεπικούρησα στην επικήδεια τελετή ενός από αυτούς, τους  "δικούς μας" ανθρώπους που  έχασε τη ζωή του στην εκτέλεση του πυροσβεστικού καθήκοντος.

Μιά εμπειρία ζωής, που δυστυχώς επαναλήφθηκε τα επόμενα χρόνια. Μια εμπειρία ζωής, γιατί είδα πέρα από το ηρωικό, από το δοξαστικό της στιγμής, όπου με κάθε επισημότητα αποδίδονται οι τιμές στον εκλιπών συνάδελφο, να υπάρχει η ανείπωτη θλίψη, των δικών του ανθρώπων, απλών φτωχών ανθρώπων που βιαίως  χάνουν τον δικό τους άνθρωπο, ζώντας τον δικό τους πλέον δράμα.

Στα αυτιά μου ηχεί ακόμα η φράση οικείου  ενός από τους ήρωές μας," κάθε φορά που ακούω την μπάντα να παιανίζει, θυμάμαι με συγκλονιστικό τρόπο την μέρα την εξόδιου ακολουθίας όσα χρόνια και να περάσουν.

Δε θα ξεχάσω παράλληλα ποτέ, την αγωνία της συζύγου του "δικού μας" ανθρώπου", μετά το πέρας των επισήμων τιμητικών στιγμών, για το πως θα καταφέρει να μεγαλώσει την φτωχή φαμίλια της και τους καθόλου τιμητικούς εράνους που κάναμε, τα προ του 2007 έτη, για να ενισχύσουμε μεταξύ μας τις οικογένειες.

Δεν θα ξεχάσω τον γιο του πρώτου καταγεγραμμένου επίσημα ήρωα του Π.Σ. Κ. Πούλιου, τον οποίο δεκαετίες μετά, καλέσαμε στην πρώτη τελετή Πεσόντων Πυροσβεστών, και του δώσαμε αντίγραφο από τον υπηρεσιακό φάκελο του πατέρα του,τον οποίο γνώρισε ελάχιστα.

Τέτοιες θυμίσεις, ήταν αυτές που  με κάναν να συνεισφέρω όσο μπορούσα με τον μικρό θεσμικό μου ρόλο, να βάλω ένα μικρό λιθαράκι, να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε οι εν ζωή, την επόμενη μέρα της θυσίας.

Να φτιαχτεί το Ταμείο Αλληλοβοηθείας ώστε να δίνεται άμεσα και όχι με έρανο ένα άμεσο βοήθημα στην οικογένεια, να υπάρχει επαγγελματική αποκατάσταση μέλους της οικογένειας, και το κυριότερο ως ηθικό  χρέος να καθιερωθεί η Ημέρα Μνήμης ως η συνέχιση της θύμησης της προσφοράς τους.

Δεν ξέρω αν κάτι από αυτά λειαίνει τον πόνο της απώλειας από τους οικείους, αλλά είναι το ελάχιστο χρέος μας απέναντι στους ¨Ήρωες μας.

Βέβαια το ουσιαστικό στέφανο τιμής, είναι ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΝΕΚΡΟ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ ΣΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ.



Η μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης τον Αύγουστο του 1917

100 χρόνια μετά,  ένα μικρό αφιέρωμα για τη μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης, του Αυγούστου του 1917 που αναδεικνύει το πόσο σημαντικό αποτελεί η πυροπροστασία της χώρας και πόσο σημαντικό είναι για την γενικότερη πολιτικοκοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας η αποτελεσματική διαχείριση των κρίσεων πολιτικής προστασίας.
Η επένδυση στις δομές ασφάλειας, αποτελούν την πλέον σοβαρή επένδυση κάθε σοβαρού κράτους που ενδιαφέρεται για την ομαλή πορεία της ίδιας υπόστασής του και σαφώς της ευμάρειας και επιβίωσης του λαού του.
Πάντα η ιστορία στέλνει σημαντικά μηνύματα προς τους σύγχρονους, οι οποίοι αρκεί να τα αναγνώσουν, να τα κατανοήσουν και να τα αξιοποιήσουν μην επαναλαμβάνοντας τα ίδια λάθη.
Το βιβλίο βρίσκεται στην διεύθυνση 

ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΙV - Η ΨΥΧΗ ~ THE PARK OF SOULS IV - THE SOUL

Η συνέχεια της σειράς  των βίντεο της Δέσποινα Σαβίδου,με τα υπέροχα ξυλόγλυπτα του Πάρκου των Ψυχών του αγαπημένου καλλιτέχνη Σπύρου Ντασιώτη, αποτυπωμένα από το φακό του Γιάννη Κόνιαρη.  σε συνδυασμό με την ποίησή και λίγα από τα ταπεινά μου κείμενα που μεταφράστηκαν και στα αγγλικά από την Κατερίνα Σαλμά.

Η πετρελαιοκηλίδα διδάσκει επικοινωνιακή διαχείριση κρίσης και κοινωνική ευθύνη.


Των  Γ. Σταμούλη και Ν.Διαμαντή
Προέδρου και Επιτίμου Προέδρου της ΕΑΠΣ




Ο Αμπέρ Καμύ  σε μια πράγματι εμπνευσμένη ρήση του σημείωνε: «δεν πρέπει να αποπληροφορούμε ούτε να υποπληροφορούμε. Ο κόσμος δεν είναι ούτε ρόδινος ούτε μαύρος. Είναι απλώς περίπλοκος». 

Τόσο οι Επιχειρησιακοί Φορείς παροχής υπηρεσιών όσο  και το σύνολο των φορέων της κεντρικής διακυβέρνησης και αυτοδιοίκησης, έχουν την υποχρέωση ενημέρωσης της κοινής γνώμης. 

Με αυτόν τον τρόπο, διασφαλίζεται η λογοδοσία, και η διαφάνεια, ενώ δημιουργείται κλίμα εμπιστοσύνης για τις δυνατότητες και την ετοιμότητα των στελεχών, ειδικότερα σε καταστάσεις κρίσης. 

Σε καταστάσεις κρίσης, αναπόφευκτα στην κοινή γνώμη και στο ευρύτερο περιβάλλον που λαμβάνει χώρα το περιστατικό το οποίο έχουμε κληθεί να διαχειριστούμε, επικρατεί πανικός, αναπαράγονται ανυπόστατες φήμες με αποτέλεσμα να ενισχύεται η αβεβαιότητα και η εκτεταμένη ανησυχία. 

Τόσο η κοινωνία, όσο και οι εμπλεκόμενοι με τον οιοδήποτε τρόπο σε μια κατάσταση κρίση, αναζητούν ουσιαστική ενημέρωση και καθοδήγηση από τις αρμόδιες Αρχές, την επίσημη πολιτεία.

Η αποτελεσματική επικοινωνιακή ενός Δημόσιου Φορέα διαχείρισης σε καταστάσεις κρίσης, αποσκοπεί την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας, ενώ στοχεύει στη δημιουργία εμπιστοσύνης του πολίτη με το κράτος, αναδεικνύει τις δράσεις διαχείρισης, και προβάλλει την επιχειρησιακή ετοιμότητα των Υπηρεσιών.

Το πρόσφατο δυστύχημα με την θαλάσσια ρύπανση στην Αττική, επαναφέρει για πολλοστή φορά τα ζητήματα διαχείρισης κρίσεων στο συνολικό της πλέγμα, επιχειρησιακό-πληροφοριακό-επικοινωνιακό-πολιτικό, κοινωνικό, θέτοντας για πολλοστή φορά το ζήτημα της ξεκάθαρης και επαγγελματικής  διαχείρισης με γνώμονα το  όφελος των πολιτών και της πατρίδας.

Μια διαχείρισης που η πολιτική θα αναλαμβάνει την ευθύνη που  της αναλογεί, και θα κρίνεται από την αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων στον δικό της τομέα, περιοριζόμενη παράλληλα στις δράσεις και πρωτοβουλίες με πολιτικό πρόσημο.

Παρόμοιες κρίσεις από το παρελθόν παρέχουν πολύτιμα διδάγματα, που μάλλον παραμένουν σε ιστορικά ή εκπαιδευτικά βιβλία και ανασύρονται για μεταπτυχιακές μελέτες ή  δημοσιογραφική υποστήριξη.

Μάρτης του 1989.  To πετρελαιοφόρο Exxon Valdez της εταιρίας Exxon  στις Η.Π.Α. προσαράζει στο στενό του Prince William  στην Αλάσκα και 260.000 βαρέλια πετρέλαιο πέφτουν στο νερό.
Σε περισσότερα από 1.300 μίλια ακτογραμμής, διαταράσσονται οι  συνθήκες ζωής και διαβίωσης των ανθρώπων της περιοχής και σκοτώνονται εκατοντάδες χιλιάδες πουλιά και θαλάσσια ζώα.
Περισσότερα από 600.000 πουλιά, εκατομμύρια ψάρια και θαλάσσια ζώα βρήκαν ακαριαίο θάνατο, ενώ το φυσικό οικοσύστημα δεν έχει ακόμη ανακάμψει Η ζημιά για τον κλάδο της αλιείας έχει διαρκέσει πολλά χρόνια.  Η Exxon Mobil προκάλεσε μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές στην ιστορία της ανθρωπότητας καταστρέφοντας το περιβάλλον, την οικονομία μιας μεγάλης περιοχής, αφανίζοντας 32.000 ψαράδες αλλά και ολόκληρη την πόλη.

Το χρονολόγιο της διαχείρισης εξελίσσεται ως εξής:

  • Ο Γενικός Διευθυντής της εταιρίας μέχρι και έξι ημέρες μετά το συμβάν είναι εκτός δημοσιότητας.
  • Τη δέκατη ημέρα δημοσιεύεται στον τύπο ολοσέλιδη καταχώρηση της εταιρίας, με την οποία η εταιρία διαβεβαιώνει ότι έδρασε γρήγορα και ικανοποιητικά.
  • Τα ρεπορτάζ της πραγματικής κατάστασης, δείχνουν την εικόνα με το απλωμένο πετρέλαιο και περιγράφουν μάλλον μια πιο οκνηρή αντίδραση των υπευθύνων.
  • Μετά την πολυήμερη σιγή, ο Γενικός Διευθυντής δίνει συνέντευξη στην ενημερωτική εκπομπή της πρωινής ζώνης του CBS και στην ερώτηση πως θα καθαρίσουν το πετρέλαιο, απαντά ότι δεν ήταν δική του δουλειά να ξέρει τις τεχνικές λεπτομέρειες για τον καθαρισμό του Στενού.
  • Το επόμενο διάστημα η εταιρία προχώρησε με γρήγορα βήματα σε αναδιάταξη της δράσης της, διαθέτοντας άφθονους πόρους σχεδόν από όλη την Αμερική για να καθαρίσει την περιοχή.
  • Η εικόνα της εταιρίας είχε πλέον αρνητικό πρόσημο, οδηγώντας πολλούς πελάτες της προς ανταγωνστικούς οργανισμούς, ενώ αναταραχή σημειώθηκε και στο διευθυντικό επίπεδο της εταιρίας.
  • Με επίσης μεγάλη καθυστέρηση η εταιρία κατάρτισε επικοινωνιακό σχέδιο για να προβάλλει τις δράσεις της για την αποκατάσταση της ζημιάς.
Τέσσερα χρόνια αργότερα η δικαιοσύνη επιβάλλει στην εταιρία  πρόστιμα  900 εκατ. δολάρια για την ζημιά στο στενό και 100 εκατ. για τέσσερα ακόμα πρόστιμα.
Στο σχολιασμό της απόφασης, ο Γεν. Διευθυντής της εταιρίας,  θέλοντας προφανώς να καθησυχάσει τους μετόχους της εταιρίας,(των οποίων  επέκειτο η γενική συνέλευση), δήλωσε: "αυτά τα πρόστιμα δε θα έχουν ιδιαίτερες επιπτώσεις στα οικονομικά μας."
Ο δικαστής που πληροφορήθηκε τη δήλωση και μη έχοντας καθαρογράψει την απόφαση θεώρησε  ότι μάλλον οι αρχικές ποινές έστειλαν λάθος μήνυμα και εκλαμβάνοντάς το, ως έλλειψη μεταμέλειας, απέσυρε την απόφασή του και καθόρισε μεγαλύτερα ποσά.

Μερικά χρόνια αργότερα τον Απρίλιο του  2010   μια έκρηξη στην πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου της εταιρείας BP στον κόλπο του Μεξικού εξελίσσεται  σε μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές του πλανήτη.

 Η πρώτη αντίδραση του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρίας  ήταν να ισχυριστεί ότι η εταιρεία δεν ευθυνόταν για το συμβάν, ενώ λίγο αργότερα δήλωνε ότι οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις της έκρηξης δεν θα ήταν μεγάλες. 
Μετά από μέρες και ενώ οι επιπτώσεις της έκρηξης ήταν πρώτη είδηση παγκοσμίως προκαλώντας αφόρητη πίεση στην BP, ο διευθυντής  σχολίαζε ότι "ήθελε πίσω την παλιά του ζωή".

Η δήλωση αυτή θεωρήθηκε ιδιαίτερα προκλητική, δεδομένου ότι ήδη έντεκα άνθρωποι είχαν χάσει τη δική τους ζωή. Ο Χέιγουορντ, αναγκάσθηκε σε παραίτηση και η BP πλήρωσε αμύθητα ποσά για αποκατάσταση του περιβάλλοντος και της φήμης της. 

Αντί οιουδήποτε άλλου επιλόγου αντιγράφουμε την εξαιρετική περιγραφή για το  θέμα του 
 Σύμβουλου Επικοινωνίας Θαλή  Κουτούπη: 

«Δυστυχώς το κατεστημένο σύστημα είναι έντονα εθισμένο στην παραπλάνηση, στη μισή αλήθεια, στο ψέμα, στην προπαγάνδα. Και όταν λέω κατεστημένο εννοώ και το πολιτικό και το οικονομικό και το επιχειρηματικό. Πρακτικές που βρίσκονται στον αντίποδα των αρχών της Διαχείρισης Κρίσεων. Η Επικοινωνιακή Διαχείριση Κρίσεων είναι ένα πολύ δύσκολο "άθλημα", που απαιτεί λεβεντιά, εντιμότητα, ειλικρίνεια και την βαθιά πεποίθηση πως η αλήθεια είναι πάντοτε καλύτερη απ' το ψέμα. Ο λαός είναι έτοιμος και πρόθυμος να συγχωρήσει ένα λάθος που ομολογείται. Δε συγχωρεί, όμως, ποτέ την κοροϊδία! Όταν γίνεται ένα λάθος πρέπει πρώτος να βγεις να το ομολογήσεις και να το παραδεχτείς -πριν από τα ΜΜΕ- και να δεσμευτείς πως δεν πρόκειται να ξαναγίνει και τι μέτρα λαμβάνεις γι' αυτό.  Εδώ η εμπειρία δείχνει πως ο πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος αδυνατούν να αποδεχτούν και να εφαρμόσουν αυτή τη βασική αρχή της Διαχείρισης Κρίσεων»

Για το ζήτημα της επικοινωνιακής διαχείρισης κρίσεων είναι αναρτημένο στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη της ΕΑΠΣ σχετικό εγχειρίδιο στην διεύθυνση 
http://www.eaps.gr/wp-content/uploads/2015/09/2015-09-01-ΜΜΕ.pdf


ΠΗΓΕΣ
Διαχείριση κρίσεων R.Heath
http://gnora.com/el/gnora-news/
http://www.lifo.gr/team/sansimera/56311
http://www.epirusday.gr/news/o-thalis-koutoupis-sto-view-master-dimitris-lampris 

Μια διαφορετική διαχείριση της ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΡΙΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ


ΡΕΝΑ ΔΟΥΡΟΥ : "Επιβάλλονται πλέον εκείνες οι μεταρρυθμίσεις που χωρίς δημοσιονομικό κόστος θα βάλουν τέλος σε αυτόν τον φαύλο κύκλο των προδιαγεγραμμένων καταστροφών, είτε πρόκειται για τη θαλάσσια ρύπανση είτε για τις πυρκαγιές". 



Πριν ακριβώς τρεις μέρες για την τραγική επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, σημείωνα σε σχετική ανακοίνωση της ΕΑΠΣ,   "ότι  μπροστά στις νέες απειλές, της ασφάλειας και πολιτικής προστασίας, το σημερινό εθνικό θεσμικό πλαίσιο διαχείρισης κρίσεων, απαιτεί μια αντίστοιχη δομή ώστε να καθίσταται επαρκώς αποτελεσματικός ο συντονισμός και η διαχείριση των διατιθέμενων πόρων. Τόσο οι επιχειρησιακοί φορείς, παροχής υπηρεσιών, άμυνας, ασφάλειας και πολιτικής προστασίας, όσο και οι κεντρικοί φορείς διακυβέρνησης, χρειάζεται να υπερβούν τα στενά όρια των επιμέρους αποστολών, κάνοντας γοργά βήματα προς την κατεύθυνση της διαφορετικότητας, της διακλαδικότητας και το σημαντικό της κοινής επιτελικής και επιχειρησιακής γλώσσας.
Η κοινή γλώσσα, ο κοινός σχεδιασμός και η κοινή επιχειρησιακή αντιμετώπιση των απειλών, φαίνεται ως ο επιχειρησιακός μονόδρομος. Τα αγαθά της άμυνας, ασφάλειας και πολιτικής προστασίας, πρέπει να διαθέτουν ένα ενιαίο στρατηγικό πλαίσιο, προστασίας, του έθνους, της πατρίδας και του πολίτη, ώστε το Κράτος – Πρόνοιας να είναι ένα βήμα μπροστά από τους εχθρούς του και τις δυνητικές επιθέσεις τους."

Τα παραπάνω, εύκολα θα μπορούσαν να διαπιστωθούν και στις φετινές δασικές πυρκαγιές, όπου η επανάληψη της μη υλοποίησης των παραπάνω, αποτέλεσε για μια ακόμη φορά την επιβεβαίωση του κανόνα.

Και ενώ σημειώναμε τις παραπάνω σκέψεις, μια άλλη μεγάλη κρίση έπληξε την ευρύτερη περιοχή της Αττικής με την μόλυνση της θάλασσας μας από την πετρελαιοκηλίδα του πλοίου στη Σαλαμίνα.

Μια καταστροφή με πολύπλευρες απώλειες που πέρα από τον επαγγελματισμό των συναδέλφων του Λ.Σ. έθεσε σε πρώτο πλάνο για΄άλλη μια φορά τον τρόπο που η Ελληνική Πολιτεία διαχειρίζεται μεγάλες κρίσεις.

Ταυτόσημες με τις δικές μου φτωχές διαπιστώσεις, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διάβασα σήμερα την τοποθέτηση της  Περιφερειάρχη Αττικής της Ρένας Δούρου, η οποία επικέντρωσε πέρα από τις ιδιαιτερότητες του συγκεκριμένου συμβάντος  στην ουσία του προβλήματος που λέγεται διαχείριση κρίσεων στην πατρίδα μας. Συγκεκριμένα σημειώνει:

"Σήμερα, στην περίπτωση της οικολογικής καταστροφής του Σαρωνικού, όπως και στο άμεσο παρελθόν, στις περιπτώσεις αντιμετώπισης των πυρκαγιών ή του προσφυγικού / μεταναστευτικού φαινομένου, οι αιρετοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δήμαρχοι και περιφερειάρχες, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Χωρίς μέσα, με προβληματικές υποδομές και με ένα ελλιπές θεσμικό πλαίσιο, δρουν μέσα σε αντίξοες συνθήκες για να προστατεύσουν τους πολίτες και το περιβάλλον. Επιβάλλονται πλέον εκείνες οι μεταρρυθμίσεις που χωρίς δημοσιονομικό κόστος θα βάλουν τέλος σε αυτόν τον φαύλο κύκλο των προδιαγεγραμμένων καταστροφών, είτε πρόκειται για τη θαλάσσια ρύπανση είτε για τις πυρκαγιές".
Το περιστατικό και κυρίως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες προκλήθηκε μεγάλη ρύπανση σε μεγάλο μήκος των ακτών της Αττικής επιβάλλει σε όλους να επανασχεδιάσουν τα σχέδια πρόληψης, διαχείρισης και αποκατάστασης ανάλογων περιβαλλοντικών ατυχημάτων...."

Και πράγματι εκεί βρίσκεται η ουσία του προβλήματος, αν θέλουμε να είμαστε  αποτελεσματικοί στις απειλές που στοχεύουν την ασφάλεια και της πολιτικής προστασίας της χώρας.

Δυστυχώς η προίκα της εμπειρίας της διακλαδικότητας, συνέργειας, συνευθύνης και συνεργασίας των ημερών των Ο.Α. του 2004 είναι καταχωνιασμένα στα μυαλά όσων τα έζησαν τότε και στα σκονισμένα αρχεία ....