Πυρκαγιά στα υψηλά κτίρια (προδημοσίευση έκδοσης)

Των Γ. Σταμούλη και Ν.Διαμαντή

23.2.1991. Επιχείρηση κατάσβεσης  πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε στον 22ο όροφο του  38 ορόφων ουρανοξύστη (One Meridian Plaza) στην Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ(1)

Έγραφε ο R.F.Mendes, Διοικητής προσωπικού και επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας της Νέας Υόρκης: "Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου του μέσου αμερικάνου, η αστυφιλία και η καταπληκτική  οικονομική πρόοδος συντέλεσαν στη δημιουργία τεράστιων προβλημάτων. Το μικρό κατάστημα  με τα παγωτά του H. Johnson, από ένα μαγαζί στον εθνικό δρόμο της Ν.Υόρκης, έγινε ένα κτίριο από αλουμίνιο και γυαλί με 25 ορόφους που το χρησιμοποιούν  καθημερινά περισσότεροι από 1000 τουρίστες που τρώνε, πίνουν και ονειρεύονται σα να μην υπάρχει αύριο. Και  ίσως για πολλούς από αυτούς να μην υπάρξει αύριο, αν εκδηλωθεί μια φωτιά σε ένα τέτοιο κτίριο, μια που το πλησιέστερο πυροσβεστικό τμήμα είναι σε απόσταση 75km και το κτίριο δεν διαθέτει καμιά απολύτως πυροπροστασία."

Γι αυτή τη επικινδυνότητα των   πυρκαγιών σε υψηλά κτίρια, ο Charles W.Bahme,  Υπαρχηγός της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας του Λος Άντζελες σημείωνε: "Τα υψηλά κτίρια δεν προσφέρονται για γρήγορη εκκένωση σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης και στα οποία η πυρκαγιά πρέπει να καταπολεμηθεί από μέσα. Από το 1970 η πυρκαγιά είναι υπεύθυνη για την απώλεια πολλών ζωών σε ψηλά κτίρια, παρόλο που τα κτίρια αυτά ήταν σύγχρονης κατασκευής...Γιατί έγινε αυτό; Υπάρχουν πολλοί λόγοι  που εξηγούν γιατί χάθηκαν τόσες ζωές σε κτίρια που ήταν ανθεκτικά στην πυρκαγιά που είχαν κλειστά  κλιμακοστάσια  και δεν διάθεταν μεγάλες επιφάνειες  ή πολλά καύσιμα υλικά.

Το ζήτημα των πυρκαγιών σε υψηλά κτίρια ήρθε στο προσκήνιο με δραματικό τρόπο μετά τα τραγικά γεγονότα, μετά τη μεγάλη πυρκαγιά στον πύργο Γκρένφελ του Λονδίνου.
Η αντιμετώπιση τέτοιων πυρκαγιών έχει απασχολήσει ιδιαίτερα τις δυνάμεις πυρόσβεσης - διάσωσης και πολιτικής προστασίας σε όλο τον κόσμο.
Μια πρώτη τέτοια καταστρεπτική πυρκαγιά εκδηλώνεται σε ένα όχι και τόσο υψηλό κτίριο διαμερισμάτων, για τα σημερινά δεδομένα, στον τελευταίο- 11ο όροφο, όπου στεγάζεται εστιατόριο, στο Montgomery της Alabama στις 7 Φεβρουαρίου 1967. 25 πελάτες του εστιατορίου  σκοτώθηκαν όταν αποκλείστηκαν από την οδό διαφυγής τους προς το κεντρικό κλιμακοστάσιο του κτιρίου.


Στις 5 Αυγούστου 1970 σε ένα 50 ορόφων κτίριο το "Plaza" στη Νέα Υόρκη, εκδηλώνεται πυρκαγιά στον 33ο όροφο, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι δύο φύλακες του κτιρίου.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1972 στο 31 ορόφων, κτίριο "Andraus", στο Sao Paulo στην Βραζιλία, ξεσπά πυρκαγιά στον 3ο όροφο του κτιρίου. Η φωτιά ταχύτατα επεκτάθηκε μέχρι και τον τελευταίο. από τους εκατοντάδες ανθρώπους που βρίσκονταν στο κτίριο, 350 απομακρύνθηκαν με ελικόπτερα από την οροφή, 100 άτομα διασώθηκαν από τον 14ο όροφο με κλίμακες, ενώ 16 άτομα έχασαν τη ζωή τους πηδώντας από το κτίριο.


Την 1η Φεβρουαρίου 1974 στο 25 ορόφων κτίριο με την επωνυμία Joelma, στο Sao Paulo στην Βραζιλία, εκδηλώνεται πυρκαγιά στον στον 11ο όροφο. Οι πρώτοι δέκα όροφοι ήταν σταθμοί αυτοκινήτων, οι υπόλοιποι υπερκείμενοι όροφοι, κυρίως γραφεία και το μεγαλύτερο μέρος η ενιαία τραπεζική εταιρεία,  Banco Crefisul S / A. Η φωτιά εξαπλώθηκε σε όλο το κτίριο ταχύτατα. Οι πυροσβεστικές δυνάμεις κατάφεραν να απομακρύνουν περί τους  300 εργαζόμενους.
Μια πολύ μεγάλη  ομάδα ατόμων κατέφυγε στην οροφή, αλλά αυτή τη φορά δεν κατορθώθηκε να προσεγγίσει ελικόπτερο,
Δεκάδες άλλα άτομα εγκλωβίστηκαν στην προσπάθεια να διαφύγουν από τις κλίμακες, ενώ 13 βρήκαν φρικτό θάνατο σε ανελκυστήρα. Ο τραγικός απολογισμός  179 νεκροί.


Στις 4 Μαΐου 1988 ξεσπά πυρκαγιά στον 12ο όροφο του  ουρανοξύστη 62 ορόφων της Διεθνούς Τράπεζας στο Λος Άντζελες. Μετά από 3 1/2 ώρες η  πυρκαγιά θα ελεγχθεί προκαλώντας 200 εκατομμύρια δολάρια ζημιές.

Στις  23 Φερουαρίου 1991 ξεσπά πυρκαγιά στον  ουρανοξύστης 38 ορόφων, "One Meridian Plaza"  στη Φιλαδέλφεια.  Η πυρκαγιά ξεκίνησε στον 22ο όροφο και χρειάστηκε 18 ώρες, για να ελεγχθεί, προκαλώντας ζημιές  100 εκατομμύρια δολάρια.

Πέρα από τις δυσκολίες πυρόσβεσης και διάσωσης, όπως σημειώνει ο Charles W.Bahme, Υπαρχηγός της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας του Λος Άντζελες: " Η υιοθέτηση σχεδίων αντιμετώπισης καταστάσεων έκτακτης ανάγκης και εφαρμογής τρόπων εκκενώσεως και οι απαιτούμενες περιοδικές δοκιμές, μπορεί να αποδειχθούν πολύ χρήσιμα μέτρα για να αποφευχθεί η σύγχιση και οι απώλειες ζημιών σε περίπτωση πυρκαγιάς σε ψηλά κτίρια."

10 ΧΡΟΝΙΑ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 2007-2017

Ένα από τα "θεσμικά αιτήματα" για τα εσωτερικά του Πυροσβεστικού Σώματος αποτελούσε η διαφύλαξη της πυροσβεστικής ιστορίας και η ίδρυση Πυροσβεστικού Μουσείου.
 Το 2002 σε  ένα  μου άρθρο  στο περιοδικό της ΕΑΠΣ, "Πυροσβεστικό Γίγνεσθαι" γράφω για την  ανάγκη διαφύλαξης της Πυροσβεστικής Ιστορίας στη χώρα,  και την ανάγκη ίδρυσης Πυροσβεστικού Μουσείου.

Από τότε ξεκινάει μια προσπάθεια μερικών ανθρώπων στον Αρχηγείο του Πυροσβεστικού Σώματος, καταρχήν να διαφυλάξουμε όσα ιστορικά ντοκουμέντα μπορούσαμε στο Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων του Α.Π.Σ.

Η προσπάθεια θα περάσει πολλά κύματα, μέχρι να πεισθεί η ηγεσία να αντιμετωπίσει το θέμα, θεσμικά και ουσιαστικά και με την προσπάθεια πάλι μιας μικρή ομάδας ανθρώπων στις 18 Μαΐου του 2007, τελικά το Πυροσβεστικό Μουσείο να γίνει πραγματικότητα σε πυροσβεστικό κτίριο στην Παλλήνη Αττικής.

Την ίδια χρονιά γράφω ένα άρθρο παρουσίαση για το Μουσείο στο περιοδικό του Πυροσβεστικού Σώματος, "Πυροσβεστική Επιθεώρηση"


Την ίδια εποχή, παρουσιάζω το νεότευκτο μουσείο σε άρθρο και στο περιοδικό της ΕΑΠΣ "Πυροσβεστικό Γίγνεσθαι"




Το Πυροσβεστικό Μουσείο, στην πορεία του εξελίσσεται πραγματικά σε κιβωτό της πυροσβεστικής ιστορίας και σε κόμβο ενημέρωσης κυρίως για νέα παιδιά, που κατά χιλιάδες επισκέπτονται κάθε χρόνο τις εγκαταστάσεις του.

Είχα την τιμή να υπηρετήσω ως  Προϊστάμενός του και να προσπαθήσω να εντρυφήσω στην πυροσβεστική ιστορία και προσπαθήσω να εμπλουτίσω και να αναδείξω μαζί με τους συναδέλφους τα εκθέματά του.

Το 2011 το ΑΠΕ -ΜΠΕ, κινηματογραφεί ένα αφιέρωμα στο Μουσείο και δίνω μια συνέντευξη για το μουσείο και την πυροσβεστική ιστορία.
Από την μελέτη πειστηρίων και αρχείων τα επόμενα χρόνια, έγραψα μια σειρά από άρθρα ιστορικού περιεχομένου που δημοσιεύτηκαν  στην Πυροσβεστική Επιθεώρηση 
Το χρονικό των τελευταίων μεγάλων σεισμών στη χώρα μας. τεύχος 95-Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2002 
Η πρώτη ελληνική πυροσβεστική στολή. τεύχος 98-Μάρτιος-Απρίλιος 2003 
Η οργάνωση πυροπροστασίας και πυρόσβεσης στο νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος. τεύχος 101-Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2003 
Λόχοι Σκαπανέων-Ημίταγμα Μηχανικού. τεύχος 102-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2003 
Λόχος Πυροσβεστών. τεύχος 103-Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2004 
Η Διλοχία Σκαπανέων και Πυροσβεστών. τεύχος 104-Μάρτιος-Απρίλιος 2004 
Η Οδός Μουρούζη . τεύχος 105-Μάιος-Ιούνιος 2004 
Η Πυρασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 1986. τεύχος 106-Ιούλιος-Αύγουστος 2004 
1909: Η μεγάλη πυρκαγιά των ανακτόρων. τεύχος 107-Σεπτέμβριος-Οκτώβριος2004 
Η Μοίρα Πυροσβεστών. τεύχος 108-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2004 
Η καταστροφική πυρκαγιά του Χημείου (1811). τεύχος 109-Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2005 
Η μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης το 1917. τεύχος 111-Μάιος-Ιούνιος 2005 
Η μεγάλη πυρκαγιά των Βασιλικών Στάβλων. τεύχος 112-Ιούλιος-Αύγουστος 2005 
Το Μουσείο του Πυροσβεστικού Σώματος. τεύχος 112-Ιούλιος-Αύγουστος 2005 
Τα πρώτα βενζινοκίνητα πυροσβεστικά οχήματα στην Ελλάδα .τεύχος 113-Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2005 
H βιβλιογραφία του Πυροσβεστικού Σώματος .τεύχος 114-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2005 
Πυροσβεστικές καρφίτσες πέτου.τεύχος 115-Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2006 
Οι μεγάλες καταστρεπτικές πυρκαγιές του 1924-1925. τεύχος 116 -Μάρτιος - Απρίλιος 2006 
Το Πρώτο Ανεξάρτητο Στρατιωτικό Πυροσβεστικό Σώμα.Το Ν.Δ. της 26 Απριλίου 1926 τεύχος 117 -Μάιος - Ιούνιος 2006 
Οι μεγάλες πυρκαγιές του 1928-1929-Αναταραχή στην οικονομική-Ασφαλιστική αγορά της χώρας.τεύχος 118 - Ιούλιος-Αύγουστος 2006 
Συνέδριο CTIF γιά τα πυροσβεστικά Μουσεία και τα ιστορικά Αρχεία, τεύχος 119 Σεπτέμβριος-/Οκτώβριος 2006 
Πυροσβεστικό Γραμματόσημο,τεύχος 121 / Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2007 
Tο Μουσείο του Πυροσβεστικού Σώματος, τεύχος 123/Μαίος-Ιούνιος 2007 
15η συνεδρίαση της επιτροπής της CTIF γιά τα πυροσβεστικά μουσεία και την πυροσβεστική ιστορία.τεύχος 124 Ιούλιος/Αύγουστος 2007 
Η προπαρασκευή του Π.Σ. στην πολιτική άμυνα της χώρας γιά τον πόλεμο του '40. τεύχος 125 Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2007 
ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΣ Β΄ΤΑΞΗΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΥΛΙΟΣ-Ο πρώτος ήρωας του Ελληνικού Πυροσβεστικού Σώματος.τεύχος 126 Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2007 
Πυροσβεστικό Σώμα και εορτασμός της 25ης Μαρτίου.τεύχος 128.Μάρτιος-Απρίλιος 2008 
Αναμνηστικό Μετάλιο της Γενικής Τράπεζας γιά τα 50 χρόνια από την ίδρυση του Πυροσβεστικού Σώματος.τεύχος 129.Μάιος-Ιούνιος 2008 
O 'Υμνος του Πυροσβέστου. τεύχος 130-Ιούλιος -Αύγουστος 2008 
Το ελληνικό πυροσβεστικό κράνος.τεύχος 131-Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2008 
Tρεις Παίδες εν καμίνω-Μιά ιστορική προσέγγιση της ακολουθίας των προστατών του Πυροσβεστικού Σώματος, τεύχος 132- Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2008 
Έκθεση Φωτογραφίας <ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟ ΟΧΗΜΑ 1920-1980>, τεύχος 133-Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2009 
Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ,τεύχος 134-Μάρτιος-Απρίλιος 2009 
To αρχείο εντύπων της Πυροσβεστικής Βιβλιοθήκης, τεύχος 136- Ιούλιος-Αύγουστος 2009 
Πολιτιστικές και κοινωνικές δραστηριότητες του Πυροσβεστικού Σώματος,τεύχος 137- Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2009 
Το πυροσβεστικό παιχνίδι,τεύχος 138, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2009
Αφιέρωμα μνήμης- Κωσταντίνος Γκίκας, τεύχος 141, Μαίος-Ιούνιος 2010
Η βιβλιοθήκη του Πυροσβεστικού Μουσείου, τεύχος 143,Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2010
Παναγιώτης Ποτουρίδης: Ένας Αρχηγός - Ηγέτης του Πυροσβεστικού Σώματος, τεύχος 153,Μαίος-Ιούνιος 2012
Καταγράφοντας τη βιβλιογραφία σχετικά με τις δασικές πυρκαγιές, τεύχος 154,Ιούλιος-Αύγουστος 2012
Ο Επίτιμος Αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος Δημήτριος Ξιφαράς, τεύχος 156, Νοέμβριος/Δεκέμβριος 2012
Αντιπύραρχος ε.α. Ξιξής Νικόλαος του Γεωργίου, ετών 93,  τεύχος 158,Μάρτιος-Απρίλιος 2013
 Ο ιστορικός κύκλος της καταστροφής στο Τέξας,τεύχος 158,Μάρτιος-Απρίλιος 2013
18 Μαίου 2013 - Εορτασμός της Διεθνούς Ημέρας των Μουσείων, τεύχος 159,Μαίος-Ιούνιος 2013 

Επίσης συνέγραψα μια σειρά από βιβλία ιστορικού περιεχομένου, έκδοσης Πυροσβεστικού Μουσείου και της ΕΑΠΣ.



Η τέχνη του Πάμπλο για την κοινωνική πάλη

Ένα βιβλιαράκι με στίχους - φλάμπουρα από το Πάμπλο Νερούδα με επιμέλεια Γιάννη Σταμούλη -Τάσου Μανιάτη

Χρόνια τώρα οι τοκογλύφοι, οι κερδοσκόποι και οι αριθμολάγνοι των διεθνών αγορών, απομυζούν την πατρίδα μας και φτωχοποιούν το λαό μας. Είναι η νέα κατοχή της μικρής μας πατρίδας από τα μνημόνια και τις εξωχώριες εντολές των ισχυρών της γης. Είναι η σύγχρονη βαρβαρότητα που εξαθλιώνει τη ζωή μας, υποθηκεύει το μέλλον μας και ληστεύει ακόμα και τα όνειρα μας.
Πρώτη Μαγιού και βουτάμε στους στίχους του Ποιητή –Αγωνιστή Πάμπλο Νερούδα, που όπως έλεγε: «στίχοι που δε θέλουνε να υποταχτούνε στο αποκαρδιωτικό όραμα ενός κόσμου σε παρακμή». Μέσα από αυτούς τους στίχους του Χιλιανού ποιητή, εραστή της ζωής, ξεδιαλέγουμε αυτούς που διαχρονικά εκφράζουν το προσκλητήριο για τον αγώνα των ανθρώπων της εργασίας, για τους μη προνομιούχους που θέλουν όμως σε πείσμα των καιρών να θέλουν να συνεχίζουν να ονειρεύονται.

ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΙΙΙ - ΖΩΗ

Η συνέχεια της σειράς  των βίντεο της Δέσποινα Σαβίδου,με τα υπέροχα ξυλόγλυπτα του Πάρκου των Ψυχών του αγαπημένου καλλιτέχνη Σπύρου Ντασιώτη, αποτυπωμένα από το φακό του Γιάννη Κόνιαρη.  σε συνδυασμό με την ποίησή και λίγα από τα ταπεινά μου κείμενα που μεταφράστηκαν και στα αγγλικά από την Κατερίνα Σαλμά.

E-book. Το πάθος Ανθρώπου και Θεού



Ανεβαίνοντας ο Κύριος στο Σταυρό, σκαρφαλώνει στα πιο δύσβατα μονοπάτια της καρδίας μας.
Κάνει την διαφορά του Ανθρώπου από το αγρίμι.
Φυτεύει μέσα μας τη Αγάπη.
Κάνει τον Άνθρωπο Πυροσβέστη και Διασώστη.
Η Αγάπη γίνεται το καθήκον, το ίδιο το «είναι».
Και το «καθήκον» γίνεται θυσία, που οδηγεί στα υψηλά εκείνα όρια, τα υπεράνθρωπα:
«Να δίνεις τη ζωή σου για τη ζωή του αδελφού σου».

ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ Ι - ΑΝΘΡΩΠΟΣ -ΠΑΙΔΙ

Τα υπέροχα ξυλόγλυπτα του Πάρκου των Ψυχών του αγαπημένου καλλιτέχνη Σπύρου Ντασιώτη  s σε συνδυασμό με την ποίησή και λίγα από τα ταπεινά μου κείμενα μεταφράστηκαν και στα αγγλικά από την Κατερίνα Σαλμά,  αποτυπώθηκαν στο φακό από τον Γιάννη Κόνιαρη  και το σύνολό μετατράπηκε από την Δέσποινα Σαβίδου σε ένα καταπληκτικό βίντεο, δείγμα της πολυεστιακής ανάδειξης της τέχνης που ξεφεύγει από τα χέρια του πρωταρχικού δημιουργού, και μετατρέπεται σε συλλογικότητα έκφρασης.

Το πρώτο βίντεο της σειράς.

To δεύτερο βίντεο της σειράς



Νέο e-book : H γειτονιά της φωτιάς


Εκατό ενενήντα έξι, χρόνια μετά την εθνεγερσία του 1821, σήμερα, από την ιστορική εκείνη χρονιά, που ο ελληνισμός, ξεκίνησε να σπάει τα δεσμά της βαριάς κατοχής και υποδούλωσης του από τον τούρκικο ζυγό. Ένας κατακτητής, βάρβαρος και αιμοσταγής, που στην προσπάθεια του να καταπνίξει την επανάσταση, προξένησε απίστευτες φρικαλεότητες, σφαγές και καταστροφές που ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία του πλέον διεστραμμένου εγκληματία.
Ο τροχός της ιστορίας, παρόλα αυτά, γύρισε και πάνω στις στάχτες και το αίμα των αγωνιστών και των σφαγιασθέντων αμάχων, φύτρωσε ο σπόρος της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας της πατρίδας μας, μεγάλωσε και έγινε το δέντρο της νέας σύγχρονης Ελλάδας. Ο αιμοσταγής δυνάστης πλέον, λόγω γεωγραφίας, έγινε ο διπλανός, ο εξ΄ ανατολών γείτονας. Μια γειτονία που πέρασε χίλiα κύματα, συγκρούσεων, πολέμων, καταστροφών, σφαγών, απειλών καχυποψίας.
Βέβαια οι δύο λαοί, παρά την διαφορά σε κουλτούρα και βιώματα, σε όλη αυτή την ταραγμένη περίοδο από το 1821 έως και σήμερα, στη μεγαλύτερο διάστημα της, δεν έχουν να μοιράσουν τίποτα περισσότερο από την φτώχεια τους, ακριβώς όπως περιέγραψε στους στίχους του ο Πυθαγόρας στο θαυμάσιο τραγούδι, που ερμήνευσε ο Γ. Νταλάρας:
«Τούρκος εγώ και εσύ Ρωμιός
και γω, Λαός και συ Λαός
Εσύ Χριστό και γω Αλλάχ
Όμως και οι δυό μας Αχ και Βαχ»
Και αν μεν οι δύο λαοί, δεν έχουν να μεριάσουν τίποτα, δεν συμβαίνει το ίδιο με την ηγεσία της «γείτονας» που διαχρονικά και με σταθερότητα, δημιουργεί σκηνικό έντασης, που σε διάφορα χρονικά σημεία, μετατράπηκαν σε σκηνικό φωτιάς. Μικρασιατική καταστροφή, το πογκρόμ της Πόλης, η εισβολή στην Κύπρο, η ένταση στο Αιγαίο, η κρίση των Ιμίων, δηλώσεις-καταγγελίες-ομολογίες για εμπρησμούς δασών, μερικά μόνο από την «φλογερή λίστα» της μακράς ελληνοτουρκικής γειτονίας.
Αφορμή γι΄ αυτό το μικρό αφιέρωμα, στάθηκε η ανάγνωση μιας είδησης που έλεγε: «Ο Γιακούμπ Κόσε (Yakup Köse), σκληροπυρηνικός αρθρογράφος υποστηρικτής του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη φιλοκυβερνητική εφημερίδα Star Daily, κάλεσε τους Τούρκους και την τουρκική κυβέρνηση με άρθρο του τη Δευτέρα «να βάλουν φωτιά στη Δύση» πριν η Δύση καταλάβει την Τουρκία, όπως μεταδίδει το Turkish Minute.[1]
Η δήλωση βέβαια, είναι το ελάχιστο μπροστά στις δηλώσεις και κυρίως την ίδια την πολιτική που έχει επιλέξει η τουρκική ηγεσία τις ταραγμένες αυτές ημέρες μας. Είχε όμως την δική της σημασία, μιας και φαίνεται ότι το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο της γείτονος έχει κάποια ιδιαίτερη έλξη και έξη με την χρήση της φωτιάς στο οπλοστάσιο της.
Εντελώς συμπωματικά, που φέτος κλείνει μια δεκαετία από τις φονικές πυρκαγιές στη χώρα μας το 2007, και με την ευκαιρία της εθνικής επετείου της Εθνεγερσίας του 1821, «βουτάμε» λίγο στην ιστορία, πάντα «των ανοικτών πηγών» να δούμε την σύνδεση των γειτόνων με τα «εγκλήματα φωτιάς». Άλλωστε η ιστορία, πέρα από την μελέτη της για την κατανόηση του παρελθόντος, έχει την ιδιαίτερη σημασία της στην πρόβλεψη του μέλλοντος, γιατί μπορεί να μην επαναληφθεί ως φάρσα, αλλά ως τραγωδία.

*Η διαχείριση της ασφάλειας. Το νέο περιβάλλον τρωτότητας και ασύμμετρων απειλών

                                                                                        Των Γιάννη Σταμούλη και Νίκου Διαμαντή


Τα τελευταία τρομοκρατικά κτυπήματα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλάζουν τον χάρτη της ασφάλειας στην μεγάλη σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινότητα, απειλώντας τον ίδιο το ελεύθερο δυτικό τρόπο ζωής.

Η τρομοκρατία κατά την κλασική μέχρι σήμερα προσέγγιση ήταν και είναι η εμπρόθετη και συνειδητή χρήση βίας, προκειμένου για πολιτικούς κυρίως σκοπούς να δημιουργηθεί κλίμα φόβου - τρόμου με σκοπό και επιδίωξη την ανατροπή της έννομης τάξης, του καθεστώτος ή του  υφιστάμενου συστήματος εξουσίας.

Η χρήση της έχει σαν αποτέλεσμα ή ενέχει πάντοτε τον κίνδυνο να παρασύρει στο θάνατο και αθώους πολίτες γεγονός που την καθιστά κοινωνικώς, ηθικά ανεπίτρεπτη παρά την αποδοχή του γεγονότος από  τους τρομοκράτες, ως αναγκαίο παράπλευρο αποτέλεσμα.

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά καθιστούν την προκαλούμενη διακινδύνευση, αναλυτικά προβλέψιμη και με κατάλληλο σχεδιασμό είναι δυνατόν να προσδιορισθούν πιθανοί στόχοι, μέθοδοι και μέσα υλοποίησης καθώς και οι πιθανές επιπτώσεις. Δηλαδή σε ένα μεγάλο ποσοστό επιτρέπει  την ανάπτυξη σχετικών σεναρίων- σχεδίων  αντιμετώπισης.

Η σύγχρονη μορφή τρομοκρατίας όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τον εμπαθή ενθουσιασμό των «φανατικών», στοχεύει τους   έχει σαν στόχο  τους  «άπιστους», τους  «διαφορετικούς»  και όλους τους άλλους  που εκφράζουν και υποστηρίζουν απόψεις έξω και πέρα από τις δικές τους πεποιθήσεις.

Οι σύγχρονοι τρομοκράτες δρουν με τυφλό πάθος και μίσος αδιαφορώντας για την ζωή τους, δημιουργώντας τρόμο και  αγωνία με ένα τρόπο απροσδιόριστο, ικανό όμως να  υπερτερήσει του οργανωμένου συστήματος ασφαλείας των σύγχρονων κοινωνιών.

Ο θάνατος απλών πολιτών από πιθανό «παράπλευρο» αποτέλεσμα γίνεται πλέον  κύριος στόχος  και η διακινδύνευση πλέον γίνεται γενική και αφηρημένη χωρίς να είναι εύκολο να προσδιοριστεί ο στόχος, το μέσο και ο φορέας της.

Οι δράστες πλέον ενεργούν δημόσια αλλά είναι αόρατοι. Οι οργανώσεις τους δεν έχουν κατά ανάγκη συνωμοτικό χαρακτήρα προπαγανδίζουν τον σκοπό τους και καλούν για την υλοποίησή του άτομα που δεν γνωρίζουν και δεν πρόκειται ποτέ να γνωρίσουν.

Δυστυχώς μαζί με τους κλασικούς ορισμούς της ασφάλειας, ξεπερνιέται και η ίδια η «ηθική» των συγκρούσεων, μιας και ακόμα και στον πόλεμο, ο θάνατος, οι σφαγές αμάχων και αθώων πολιτών είναι ηθικά μη επιτρεπτές και χαρακτηρίζονται ως εγκλήματα πολέμου.

Τα σημερινά κτυπήματα μίσους και φονταμενταλισμού  δεν μπορούν να χαρακτηρίζονται ως τρομοκρατικά κατά την κλασική έννοια, δεν είναι πολεμικά κτυπήματα.
*Το κείμενο προλογίζει το βιβλίο, έκδοσης "Αλεξίπυρο"

Είναι τυφλά κτυπήματα  φανατισμού κατά του ίδιου του δυτικού πολιτισμού, της ελευθερίας, της Δημοκρατίας και των πολυπολιτισμικών κοινωνιών που αναπτύχθηκαν στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης.
Αποτέλεσμα πάντως είναι  το αίσθημα της ασφάλειας και πολιτικής προστασίας να μην είναι πλέον  το ίδιο. Η επικινδυνότητα και η τρωτότητα πλέον έχει δραματικά αλλάξει. Για τους φορείς που εγγυούνται αυτά τα αγαθά, το στοίχημα πλέον είναι  η αύξηση της αποτελεσματικότητάς τους με σεβασμό όμως του ελεύθερου δημοκρατικού «ευρωπαϊκού» τρόπου ζωής.






Μέρα ποίησης - ο λόγος που γίνεται ωδή.


21 Μάρτη. Μέρα παγκόσμιας ποίησης. Υπόμνηση του μοναδικού θησαυρού, η λέξη να γίνεται λόγος  και ο λόγος ωδή. Η μετατροπή του έναρθρου λόγου σε   έργο τέχνης. Η γραφή κάνει το μαγικό της μετουσίωσης της σκέψης σε επικοινωνία. Φορτίζει λέξη -  λέξη με εικόνα αισθήματα, πάθη, πόνους έρωτες. Καταραμένοι ποιητές και ευλογημένοι διαβαστάδες. Γυριστές του τροχού της ζωής και σμιλευτές της ανθρωπιάς.

                             Ωδή στον  Τ.Σ. Ελιοτ.*
* Γραμμένο πριν δύο χρόνια για τον 5o Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό ΕΛΙΚΩΝ, με θέμα τον Βρετανό Νομπελίστα ποιητή Τ.Σ. Έλιοτ, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από τον θάνατό του.

Λάτρεψε τους κούφιους-παραφουσκωμένους ανθρώπους
Τους ψιθύριζε με βουβή ψυχή
Βαλτωμένος σε φωνές ξερές και τρομακτικές και άναρχους ήχους.
Βουτηγμένος στην αγκαλιά, παράλυτος από την αρχή.

Με του θανάτου τυλιγόταν το μαύρο χρώμα
Σκιά ίδια, σκοτεινό βλέμμα ψυχή θρηνητική
Τους κούφιους- παραφουσκωμένους  αντάμα
ξάπλωνε στο στρώμα

Του άρεσε να ονειρεύεται του σκοταδιού το όνειρο
Συντρίμμια μιας ζωής που τραγούδαγε με οιμωγές.
Τον ήλιο δεν τον αντίκρισε , το σκοτάδι περισσότερο
λάτρευε και τις φωνές που βγαίναν από τις ρωγμές.

Του άρεσε η έρημη νεκρή χώρα
Εκεί είχε εγκαθιδρύσει τη μικρή προσωπική του βασιλεία
Έστηνε  εδώλια νεκρών ανθρώπων, μνημείων φρουρά.
Άφηνε  στο ψυχρό  τους μάρμαρο θλιβερή ελεγεία.

Μεταξύ της αρχής και του τέλους ταξίδευε
Κάθε μέρα το χρυσό της ξόδευε
Και το έκανε λέξη, φράση που πάλευε
Να μνημονεύσει  ίσως ένα έρωτα που τελείωνε

Το βροχερό Λονδίνο, σύννεφο τον γέννησε
Νότισε με μελάνι  τη γραφίδα του
Τον έρωτα, στον χρόνο κόσμημα τον κρέμασε
και στο τέλος το κορμί του στάχτη τον άφησε στο χώμα του.

Ηγέτης όχι απλά επικεφαλής

Το μοντέλο Ηγέτη που αναζητείται


                                                                                                Του Γιάννη Σταμούλη
Σε μέρες δύσκολες και καιρούς  χαλεπούς προβλημάτων άλυτων, όπου η μετριότητα προηγείται, η εντρύφηση σε κλασσικά κείμενα, που ο χρόνος ανέδειξε σε διαχρονικά, ρίχνει φως στο αδιέξοδο σκοτάδι.
Διαβάζοντας τον κλασικό «περί πολέμου» του Κλαούζεβιτς, (έκδοση ΒΑΝΙΑΣ 1999)  μπορείς να πάρεις θραύσματα της πολεμικής στρατηγικής σκέψης του και  εύκολα να τα συγκολλήσεις   φτιάχνοντας μια φρέσκια θεώρηση για την μορφή της ηγεσίας και το σύγχρονο διοικητικό – ηγετικό  μοντέλο.
Πολεμικές πράξεις   είναι  οι σύγχρονες μεγάλες  κρίσεις, που τα αποτελέσματά τους μπορεί να είναι εξίσου φονικά, καταστρεπτικά και οδυνηρά, χωρίς πολλές φορές να πέσει ούτε μια μπιστολιά.
Η αναζήτηση Ηγέτη σε όλα τα διοικητικά – κυβερνητικά  σχήματα αποτελεί  ζητούμενο, εν μέσω της σύγχρονης πολύπλευρης κρίσης.
Το θάρρος είναι η πρώτιστη αρετή του ηγέτη. Αρετή  που συγκροτείται από δύο πλευρές.
Η μία είναι το προσωπικό του θάρρος, που οφείλεται είτε στην ιδιότητα της προσωπικότητάς του να περιφρονεί τον κίνδυνο ή το  θάνατο, είτε  από μια ψυχική ικανότητα που ανέπτυξε  στην ζωή του. Αυτό το θάρρος θα τον ακολουθεί ως στοιχείο της προσωπικότητάς του και θα τον κάνει να αντιμετωπίζει με μια σταθερότητα τις προκλήσεις που θα βρει στο διάβα του.
Η άλλη πλευρά του θάρρους εδράζεται από την συναίσθηση της ευθύνης του αξιώματός του. Αυτό το μεγεθύνει η φιλοδοξία, το καθήκον, ο πατριωτισμός, η προσήλωση στην εκπλήρωση της αποστολής. Αυτό το θάρρος  βελτιώνει τον τρόπο που βλέπει  και διαχειρίζεται τα πράγματα.
Ο συνδυασμός  και των δύο κάνει τον  πραγματικά θαρραλέο Ηγέτη. Τον οπλίζει με δύναμη  να μπορεί να αντισταθεί στον πόνο και τον κόπο των προσπαθειών που πρέπει να διαχειριστεί και μαζί με την ευθυκρισία του θα καλλιεργήσει την ουσιαστική του διάνοια  να βρίσκει την καλύτερη λύση  στο ομιχλώδες τοπίο των αμφισβητήσεων και της ομίχλης των προβλημάτων.
Η ζωή και οι απαιτήσεις της, δημιουργούν συνθήκες διαφορετικές από τις αναμενόμενες ή από τις σχεδιαζόμενες. Τότε  πολλές φορές οι διαχειριστικές εφαρμογές αποδεικνύονται άχρηστες, είναι το απρόβλεπτο, το πλέον προκλητικό πεδίο για την δοκιμασία του Ηγέτη.
Εδώ ο ηγέτης θα χρησιμοποιήσει ως ασπίδα  το θάρρος του, ενώ ως όπλο θα χρησιμοποιήσει το πνεύμα του, που θα φωτίσει  το σκοτάδι της αβεβαιότητας που εκλύει το απρόβλεπτο.
Ο Ηγέτης θα πρέπει  σε αυτή τη δύσκολη στιγμή να ξεδιακρίνει την ουσία της νέας κατάστασης, να εστιάσει στην νέα πραγματικότητα και να πάρει γρήγορες και σωστές αποφάσεις. Αυτό τον διακρίνει από τους διανοητές ή τους διαχειριστές.
Οι πρώτοι θέλουν πολύ χρόνο για να επεξεργαστούν την νέα κατάσταση, οι δε θέλουν έτοιμα στοιχεία, επεξεργασμένα για να τα εφαρμόσουν και να διαχειριστούν την κρίση.
Ο Ηγέτης  προσπερνάει τον χρόνο και με το θάρρος που του δίνει η συναίσθηση του καθήκοντος, παίρνει τα  ρίσκα του, κατανοώντας την ευθύνη του.
Ο ηγέτης τολμά συνειδητά και αυτό τον κάνει αποφασιστικό από επιλογή που τον κάνει να ξεπερνά τον κοινό φόβο.
Η αίσθηση της αποτελεσματικότητας βασίζεται σε ένα ισχυρό μυαλό βέβαια και δεν είναι καθόλου εύκολο η ανάδειξη αίφνης ενός διοικητή σε Ηγέτη.
Πολλά στελέχη ενός διοικητικού μηχανισμού, στο περιορισμένο επίπεδο διοίκησης που προΐστανται, μπορούν να διαθέτουν το γνώρισμα της αποφασιστικότητας, την οποία απώλεσαν όταν καλούνται  να υπηρετήσουν σε ηγετική θέση.
Σε αυτή την περίπτωση, στον πρώτο χρόνο, βλέπουν τους κινδύνους από την τυχόν εσφαλμένη επιλογή τους και η όποια προγενέστερη γνώση τους, τους αφαιρεί ισχύ και   διαχειριστική αποφασιστικότητα.
Είναι δυνατοί ή αδύναμοι;
Το σίγουρο είναι ότι στις δύσκολες καταστάσεις ο Ηγέτης επιδεικνύει διορατικότητα, έχει θάρρος  να αντιμετωπίσει μεγάλες ευθύνες και με τη διάνοια του πνεύματός του, θα προσπαθήσει να αναγνωρίσει το απρόβλεπτο και την αβεβαιότητα της δύσκολης κατάστασης.
Ο Ηγέτης που θα διαχειριστεί μια απρόβλεπτη κρίση αποτελεσματικά έχει ανεπτυγμένη ισορροπία, Παραμένει σταθερός, δυνατός και ενεργητικός, ειδικά την κρίσιμη εκείνη στιγμή που ο διοικητικός του μηχανισμός αρχίζει να εξαντλείται από το βάρος αστοχιών ή απωλειών.
Αυτό το βάρος οδηγεί σε   αδράνεια το μηχανισμό, που  καλείται να σηκωθεί από την ισχυρή θέληση του Ηγέτη.
Η φλόγα της καρδιάς του και το φως του πνεύματος του, θα εμπνεύσει την ελπίδα και  βοηθήσει τον μηχανισμό να πάρει μπροστά πάλι.
Αν ο Ηγέτης σε αυτή την κρίσιμη στιγμή δεν καταφέρει να αρθεί των περιστάσεων και να αναπτερώσει το ηθικό και το θάρρος του μηχανισμού τότε θα ενσωματωθεί στην αδράνεια του μηχανισμού και θα σημάνει γενική  οπισθοχώρηση και σίγουρη ήττα.
Σε  τέτοιες στιγμές ο Ηγέτης αποκτά το κεφαλαίο Η και περνά ως τέτοιος στην ιστορία.
Η καρδιά του, για να πράξει τα  «μεγάλα», τα  «ιστορικά» είναι γεμάτη από την προσήλωση του στην ευγενική φιλοδοξία και την δόξα, προικίσματα που του εμψυχώνουν το πνεύμα του.
Ένα πνεύμα που θα τον κάνει να βρίσκεται υπό τον έλεγχο της διάνοιάς του ακόμα και τις στιγμές της απόλυτης συννεφιάς και καταιγίδας.
Ο έλεγχος αυτός φέρει ισορροπία μεταξύ των παθών και της λογικής και κάνει τον Ηγέτη να δρα με ευθυκρισία ακόμα και στην πιο απροσδόκητη κρίση.
Ο Ηγέτης ζει τις μεγάλες συγκινήσεις, μένοντας κυρίαρχος του εαυτού του, διατηρώντας σταθερό το τιμόνι της διαχείρισης.

Το ανοικτό  και ερευνητικό του πνεύμα, η ευρύτητα της διάνοιας του και η ισορροπία του  μυαλού του τον κάνει να είναι ο ικανός αι αποτελεσματικός  Ηγέτης που την ώρα της πιο δύσκολης κρίσης προσφέρει την αίσθηση της ασφάλειας, ότι θα κυβερνήσει το καράβι σε απάνεμο λιμάνι.

Καλό ταξίδι Αρχηγέ

                                                                   Του Προέδρου του Δ.Σ. της ΕΑΠΣ Γιάννη Σταμούλη


Είναι από τις στιγμές τις δύσκολες του πρόσκαιρου βίου μας, όταν πρέπει να πεις στερνό αντίο σε αγαπημένα σου πρόσωπα.

Την βροχερή Τετάρτη 8 Μάρτη μια τέτοια στιγμή, ένας δικός μας, ένας άνθρωπός μας, ξεκίνησε για το μακρύ ταξίδι για την αιωνιότητα.

Ο Ανδρέας Κόης, ο Επίτιμος  Αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος, ο δικός μας Ανδρέας.

Παιδί της στέρεας  ρουμελιώτικης γης, γεννήθηκε το 1950 στον Άγιο Χαράλαμπο Φθιώτιδας, κατηφόρησε στην μεγάλη πρωτεύουσα  και το 1974, κατετάχθη στο  Πυροσβεστικό Σώμα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα αποφοιτεί από το τμήμα Ανθυποπυραγών της Πυροσβεστικής Ακαδημίας και ξεκινά το ταξίδι του στην καθημερινή οριοβασία μετάξύ  της ζώής και της απώλειάς της, στην δράση του Πυροσβεστικού Σώματος.

Υπηρετεί στις Πυροσβεστικές Υπηρεσίες Χανίων, Άμφισσας Καρπενησίου, σε Πυροσβεστικούς Σταθμούς της Αθήνας, διοικητής της ΕΜΑΚ της Αθήνας, περιφερειάρχης Π.Υ. Στερεάς Ελλάδος.

Επικεφαλής σε μεγάλες πυρκαγιές, δύσκολες διασωστικές επεμβάσεις, αναδεικνύεται  σε Αξιωματικό που ξέρει καλά να συνδυάζει την υπηρεσιακή ευθύνη με την ανθρωπιά και την καλοσύνη.

Προσέχει τους Πυροσβέστες του, "τα παιδιά του", μετατρέποντας τις διαταγές σε φιλότιμο, και τις δύσκολες επιχειρήσεις σε αποστολές χρέους.

Βαπτισμένος στον καπνό και την μυρωδιά του κινδύνου, το 2002 προάγεται σε Υποστράτηγο και αναλαμβάνει την Διοίκηση της Περιφερειακής Διοίκησης Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Αττικής.  Το 2004 προάγεται σε Αντιστράτηγο Ά Υπαρχηγό και το 2006 επιλέγεται ως Αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος.


Βαθιά ανθρώπινος και γελαστός πάντα, μετουσιώνει τα χαρακτηριστικά αυτά σε ιδιότητες του διοικητικού μοντέλου, φέρνοντας μια διαφορετική μορφή στην ηγεσία.

Ανοικτό μυαλό συνδυάζει την μεγάλη του επιχειρησιακή γνώση και εμπειρία με την διάθεση του για θεσμικές τομές και εξωστρέφεια στον πυροσβεστικό οργανισμό.

Η αρχηγία του θα συμπέσει με τις φονικές πυρκαγιές του καλοκαιριού του 2007, όπου θα πάρει πάνω του την προστασία της ίδιας της συνοχής της πατρίδας μας, έχοντας το συνολικό συντονισμό των πυροσβεστικών δυνάμεων.

Θα παλέψει όλο το καλοκαίρι παρά τις επιθέσεις  και την "πολυθρονάτη" κριτική. Θα δώσει στο αξίωμα του Αρχηγού την ουσιαστική του σημασία.

Είχα την χαρά  να τον γνωρίζω χρόνια, είχα την ευκαιρία να είμαι από τους στενούς του συνεργάτες, τη διάρκεια της θητείας του ως αρχηγός. 

Είδα από κοντά  έναν βαθιά λαϊκό ανθρώπινο Αξιωματικό που το γέλιο του και η καλοσύνη του ήταν τα όπλα του.

Ειδικά τα τραγικά γεγονότα του καλοκαιριού του 2007,  μου έχουν μείνει χαραγμένα ανεξίτηλα. 

Όπως εκείνο το δύσκολο βράδυ της πυρκαγιάς  στην Πάρνηθα όπου ο ίδιος εγκλωβίστηκε σε ένα από τα πύρινα μέτωπα, και για ώρα είχαμε χάσει την επαφή μαζί του. 

Τον έψαχνα  για ώρα στο τηλέφωνο και στον ασύρματο και όταν τον βρήκα τελικά, ο στρατηγός ήταν απολύτως φυσιολογικός και  καθησυχαστικός με το γνωστό του "λεβεντάκο  μου μια χαρά είμαστε" .

Θα θυμάμαι με τον ίδιο τρόπο, τον γοερό λυγμό του, μερικές μέρες αργότερα, όταν στο συντονιστικό κέντρο μας ήρθε η μαύρη είδηση για το χαμό των συναδέλφων πιλότων του  canadair,  θα τον  θυμάμαι  κατάκοπο  μετά από ώρες  πτήσεων εναέριου συντονισμού.

Θα θυμάμαι εκείνες τις σκοτεινές θερινές μέρες, όταν τον ενημέρωνα για τα  επικοινωνιακά βέλη, που μου λέγε, άστα Γιαννάκο, μη μου λές τίποτα, τώρα έχουμε πόλεμο, άστα θα τα δούμε μόλις τελειώσει.

Θα θυμάμαι όταν του έδωσα ένα δημοσίευμα που  κατέληγε στο να του ζητά την παραίτηση, ότι  χαμογέλασε  λίγο  πικρά και είπε με το γνωστό του ύφος "λεβεντάκο μου ο  πυροσβέστης ο Αρχηγός την ώρα της μάχης  της φωτιάς δεν παραιτείται, εγώ θα κάνω το καθήκον μου και μετά ας κάνουν ότι θέλουν".



Ο Αρχηγός Ανδρέας Κόης, τίμησε το αξίωμά του και παράλληλα διατήρησε την απλότητα και την ανθρωπιά του,

Πάλεψε στα ίσια με τον κίνδυνο όπου τον βρήκε και  δίδαξε ηγεσία.

Στο στερνό του ταξίδι θα έχει τις προσευχές μας και θα είναι πολλές.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά αντιβαίνει στις εντολές του.

 Όταν ετοιμάζαμε κάποιον από του λόγους του, έλεγε  "λίγες αράδες με απλά λόγια λεβεντάκο μου".

Στρατηγέ μου καλή αντάμωση.

Όταν η φωτογραφία έχει μιλιά

                                                 Ο φωτορεπόρτερ Μάριος Λώλος


Τον γνωρίζω, εδώ και χρόνια, στις πορείες και διαμαρτυρίες μας, στο  κέντρο της πόλης, αλλά και στα φλεγόμενα  συμβάντα, ο Μάριος είναι εκεί με την φωτογραφική του μηχανή, να φυλακίσει τις στιγμές και να κάνει φωτορεπορτάζ. 

Στην τελευταία ένστολη διαμαρτυρία μας στην πλατεία Συντάγματος, τον βάλαμε στο δικό μας "φακό", με την ερασιτεχνική μας λήψη. Η φωτογραφία έχει την δική της σημασία γιατί μαζί μας στην φωτογραφία είναι και ο δικός μας  Τάσος Παπάς, που ο Μάριος λίγο καιρό πριν είχε ζουμάρει πάνω του σε μια επιχείρηση κατάσβεσης δασικής πυρκαγιάς, δημιουργώντας μια σειρά από καταπληκτικές φωτογραφίες, μία από τις οποίες χρησιμοποιήσαμε για εξώφυλλο στο περιοδικό της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος "Πυροσβεστικό Γίγνεσθαι".


Ο Μάριος Λώλος, προτίμησε την φωτογραφία και το ρεπορτάζ του δρόμου, από τη πτυχίο του στην Γεωπονική. Από το 1991 φωτορεπόρτερ, καλύπτει  δημοσιογραφικές αποστολές  και στο εξωτερικό, στην Αλβανία μετά την πτώση του Αλία Χότζα, στην Βοσνία, Κράϊνα, Κόσοβο, Τουρκία, ενώ στον στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας με το ΝΑΤΟ βρέθηκε από την αρχή στην Πρίστινα και έζησε την ισοπέδωση της πόλης από τις Νατοϊκές βόμβες.(1) 

Το κλικ του Μάριου Λώλου αποτυπώνει την στιγμή των ταραγμένων καιρών μας. 
Πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, με έντονη συνδικαλιστική δράση, περιγράφει   ειδήσεις με την γλώσσα της εικόνας, κάνει ρεπορτάζ, ζώντας  το κομμάτι της ιστορίας που επιλέγει να απαθανατίσει  με τη δική του ματιά. (1) "Ανέκαθεν μου άρεσε να αντιλαμβάνομαι και να περιγράφω τον κόσμο με εικόνες. Καδράρεις στην ουσία αφαιρώντας τις περιττές πληροφορίες, κάτι που προσπαθώ να κάνω και στην προσωπική μου ζωή. Θα μπορούσα να φωτογραφίζω πιο ευχάριστα, πιο διασκεδαστικά πράγματα, διάλεξα όμως την επικαιρότητα επειδή η πληροφορία είναι εθισμός, «πρέζα» κανονική αλλά κι εξαιτίας της γενικότερης πολιτικής μου στάσης απέναντι στα πράγματα." 


O Μάριος με το φακό του, παρεμβαίνει με "έντιμη υποκειμενικότητα"  στο πόλεμο της καθημερινότητας μας.


Οι ανώνυμοι, κατατρεγμένοι, καταπιεσμένοι, διαδηλωτές  και αγωνιζόμενοι, μέσα από το φωτογραφικό κλικ του Μάριου παίρνουν όνομα και αποκτούν φωνή, κραυγή μερικές φορές.


Ο  Μάριος μου έχει επαναλάβει πολλές φορές σε αυτές συναντήσεις στο "δρόμο" "...πως εσάς τους Πυροσβέστες σας πάω, γιατί το παλεύεται σε σκληρές συνθήκες...".  Άλλωστε όπως λέει και ο ίδιος δουλεύει σαν πυροσβέστης, δηλ, είναι άνθρωπος της αντίθετης κατεύθυνσης, πάει εκεί, που οι άλλοι φεύγουν: "Η φυσική τάση του ανθρώπου είναι να φεύγει μόλις μυριστεί μια φασαρία, μια καταστροφή, σε μας συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Τη γυρεύεις τη φωτιά, δεν τη φοβάσαι. Ε δεν μας λες και γνωστικούς!"(3)


Μέσα σε όλη αυτή την "μαυρίλα "  της σκληρής καθημερινότητας, ο Μάριος όπως και όλοι όσοι επιμένουμε να είμαστε ενεργοί πολίτες, έχει την ουσιαστική αισιοδοξία, επειδή  όπως λέει: "απλούστατα πιστεύω ότι στο τέλος θα νικήσουμε. Είναι ιστορικά κι ανθρωπολογικά αναπόφευκτο, βλέπεις! "(4)

Άλλωστε όπως έγραφε μια σύγχρονη εργάτρια σκέψης, ο κόσμος αλλάζει όταν τα πρόσωπα βγαίνουν από τις μάσκες τους και στα χαρακώματα μπαίνουν στην πρώτη γραμμή, αυτοί που έχουν θάρρος και σθένος. Από αυτούς άλλωστε είναι οι πρώτοι πρόσκαιρα νεκροί, αυτοί που δηλαδή κυλούν τον τροχό της ιστορίας.

(1) www.in2life.gr
(2,3,4) www.lifo.gr




Ένα λεπτό


Στην ένστολη συγκέντρωση της 22ης Φεβρουαρίου 2017 στην πλατεία Συντάγματος, μαζί  με τον συναγωνιστή Πρόεδρο της ΠΟΕΥΠΣ, Δημήτρη Σταθόπουλο, επιλέξαμε αντί μακρόσυρτων λόγων να ζητήσουμε από τους συγκεντρωμένους συναδέλφους, 1 λεπτού σιγής.

Το 1 λεπτό σιγής στην συγκέντρωση του Συντάγματος,αποτελεί τον ισχυρό συμβολισμό για τους συνάδελφους που έχασαν τη ζωή τους στο καθήκον. 
Το ένα λεπτό σιγής, εμπεριέχει όλη την αγανάκτηση για την απαξία στους λειτουργούς που κρατούν ακόμα και με την ίδια τους την ζωή, ασφαλή την πατρίδα και τους πολίτες της. 
Το 1 λεπτό, άλλωστε πολλές φορές είναι πολύς χρόνος για να χαθεί η ισορροπία μεταξύ της ζωής και της απώλειας της. 
Το 1 λεπτό μάλλον είναι πολύς χρόνος για να μας σκεφθούν οι κυβερνώντες αυτού του τόπου...

Η γνώση της αλήθειας πολλές φορές είναι εκκωφαντικά σιωπηλή.


Με τον τ. Πρωθυπουργό κ. Κ.Καραμανλή


Όταν έχεις γράψει ένα βιβλίο  για τις "ασύμμετρες πυρκαγιές του καλοκαιριού του 2007" και απέναντί σου είναι ο Κ. Καραμανλής, ο πρωθυπουργός της χώρας εκείνες τις μέρες, το ενδιαφέρον για την υποδοχή του είναι στα ύψη.
Γιατί το πύρινο έγκλημα που σάρωσε την χώρα εκείνο το καλοκαίρι, με τόσους νεκρούς συμπολίτες μας, τόση μεγάλη καταστροφή σε περιουσίες αλλά και στον εθνικό φυσικό πλούτο,  έγραψε μια τρομακτική σελίδα στην νεώτερη ιστορία της πατρίδας μας.
Οι πυρκαγιές που κατέκαψαν την πατρίδα μας, ξεπέρασαν την στενή "επιχειρησιακή" αντιμετώπισή τους, ως απλή απειλή της πολιτικής προστασίας της χώρας και αναδείχθηκαν σε μείζονα απειλή κατά της  ίδιας της προστασίας της πολιτικοκοινωνικής συνοχής της πατρίδας μας και της ασφάλειας της.
Γεγονότα και αναλύσεις, που την ώρα της καταστροφής δύσκολα μπορείς να αναγνώσεις.
Σήμερα όμως χρόνια μετά, μελετώντας απλά και μόνο τις ανοικτές πηγές,  και αυτό κάναμε με το Ν.Διαμαντή στο βιβλίο μας, εντοπίσαμε σημεία προβληματισμού για να συντεθεί από τον ιστορικό του μέλλοντος το παζλ της  μεγάλης εκείνης τραγωδίας.
Σήμερα πλέον, με την ασφάλεια του χρονικής απόστασης, μπορούμε να ξαναδιαβάσουμε, π.χ. εκείνο το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Το ΒΗΜΑ", όπου πάνω  από τον κεντρικό τίτλο "Η Αθήνα σε κλοιό φωτιάς και  καπνού" υπάρχει μια άλλη είδηση με μικρότερα γράμματα "Αμερικάνικη δυσφορία για τον νέο αγωγό αερίου"

Σήμερα μπορούμε να ξαναδιαβάσουμε το διάγγελμα του Κ.Καραμανλή της 25ης Αυγούστου 2007, όπου δίνει την χροιά της απειλής: "Η Πολιτεία βρίσκεται σε συναγερμό. Καλώ όλους τους πολίτες να συμμετέχουν ενεργά, με τις όποιες δυνάμεις διαθέτει ο καθένας, στη συλλογική μάχη. Μια μάχη που πρέπει να κερδηθεί για το καλό της πατρίδας μας."
Σήμερα μπορούμε να ξαναδιαβάσουμε τις δηλώσεις της 27ης Αυγούστου 2007 του σημαντικού Μίκη Θεοδωράκη, που μεταξύ άλλων σημείωνε:
" Είναι όμως φανερό, ότι πρόκειται για ένα σατανικό σχέδιο. Οι εμπρηστές ξεκίνησαν εδώ και τρεις μήνες, όταν άναψαν σε μια μόνο μέρα 1.064 φωτιές σε όλη την χώρα και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα, με δεκάδες νέες φωτιές κάθε μέρα. Τα κίνητρά τους δεν μπορεί να είναι οικονομικά (οικοπεδοφάγοι) ή ψυχολογικά (πυρομανείς). Υπάρχουν φυσικά κι αυτοί. Όμως δεν είναι αυτοί ο πυρήνας του προβλήματος... Η ανάλυση των δεδομένων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν κεντρικό εγκέφαλο, ένα επιτελείο, που όπως ένας στρατηγός, χαράζει τις «μάχες» επάνω σε χάρτη".
Επίσης όταν ζούσαμε τις τραγικές στιγμές του 2007 δεν ξέραμε, ότι τέσσερα χρόνια αργότερα θα κυκλοφορούσε σε πρωτοσέλιδο δηλώσεις του πρώην Τούρκου Πρωθυπουργού Μεσούτ Γιλμάζ. να μιλά για πυρπόληση δασών στην Ελλάδα.
Δεν ξέραμε ότι μερικά χρόνια μετά, υπηρεσίες πληροφοριών και μελέτες ασφαλείας, θα αποκάλυπταν ότι οι εμπρησμοί δασών στην Ευρώπη, είχε τεθεί στο οπλοστάσιο των ακραίων θρησκευτικών τρομοκρατών.
Δεν ξέραμε για το σχέδιο "Πυθία".

Αυτό που ξέραμε για την μεγάλη καταστροφή ήταν ότι στο σύνολο των δασικών πυρκαγιών του 2007, το 51,75% είναι άγνωστης αιτίας, ενώ στο σύνολο των αγροτικών πυρκαγιών το ποσοστό της άγνωστης αιτίας ανέρχεται στο 53,41%.
Αυτό που ξέραμε  είναι ότι από τον Ιούνιο του 2007, οι φονικές πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν, δολοφόνησαν απλούς πολίτες, κατέστρεψαν το βιός πλουσίων και φτωχών, κατέκαψαν τον εθνικό φυσικό πλούτο, στόχευσαν τους φορείς της πολιτικής εξουσίας, προκάλεσαν τρόμο στο σύνολο των συμπολιτών μας. 
Ο χαρακτήρας των εμπρησμών αυτών, ξεπέρασε το σύνηθες, συγκρότησε μια «στρατηγική εγκληματικής δράσης» λαμβάνοντας το αντικειμενικό κριτήριο του πολιτικού εγκλήματος. 
Η πύρινη λαίλαπα δημιούργησε ανείπωτο τρόμο, που όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο καθηγητής Π. Α. Παπαδάτος «δεν είναι ο φυσιολογικός τρόμος που προκαλεί αυτόματα μια εγκληματική πράξη, αλλά μια ακόμη πιο έντονη τρομοκράτηση, ειδικά επιδιωκόμενη και που αποβλέπει σε κάποιο περαιτέρω σκοπό, κυρίως πολιτικό.»

Με τον Βύρωνα Πολύδωρα τον Ευπατρίδη της πολιτικής.




Όταν έχεις την τύχη να συνομιλείς με τον Βύρων Πολύδωρα, οι λέξεις αποκτούν το ουσιαστικό νόημα  και η  φιλοσοφία έρχεται να συναντήσει την απλή καθημερινότητα και μετατραπεί σε πολιτική ανάλυση με τον αριστοτελικό ιματισμό της.

Στην τελευταία μας συνάντηση με τον  τ.Υπουργό κ. Βύρωνα. Πολύδωρα είχαμε μια πολύωρη συνάντηση πραγματικού "λόγου".
Μαζί με το Νίκο Διαμαντή, ήταν καθήκον μας, να του "καταθέσουμε" το  βιβλίο μας για τις "ασύμμετρες πυρκαγιές του 2007". 
Ο Β. Πολύδωρας ως Υπουργός Δημόσιας Τάξης ήταν από τους πολιτικούς πρωταγωνιστές των ιστορικών εκείνων στιγμών που με τραγικό τρόπο ζούσε η πατρίδα μας εκείνες τις δύσκολες μέρες.

Αναδείχθηκε σε κεντρικό  πρόσωπο της δημοσιότητας, μπαίνοντας στο στόχαστρο της πολιτικής αντιπαράθεσης, γιατί με παρρησία υποστήριζε αυτό που έβλεπε κοντά στις μαχόμενες πυροσβεστικές δυνάμεις, γιατί με το δικό του "φιλοσοφικό λόγο" κατέθετε την πολιτική του οπτική για μια πρωτοφανή κρίση που βίωνε η πατρίδα μας. 
Τη ρήση του για τον "στρατηγό άνεμο", δηλαδή,  το αυτονόητο, την καταλυτική επίδραση των καιρικών φαινομένων στις πυρκαγιές, την λοιδόρησαν και την έκαναν σημαία αντιπολιτευτικού λόγου, γνωρίζοντες και μη σε ένα κρεσέντο πολιτικής αντιπαράθεσης. 
Αμέσως μετά, όμως, αυτό το αυτονόητο με πιο sic χαρακτηρισμούς, μπήκε στην πολιτική φαρέτρα των εχόντων την πολιτική ευθύνη της διακυβέρνησης και διαχείρισης των καταστροφών.
To 2015, o Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος, έδινε εντολή στις Ένοπλες Δυνάμεις για περιπολίες σε όλη την Ελλάδα για την πρόληψη πυρκαγιών, ενώ σε  δηλώσεις του επεσήμανε:
«Βλέπουμε πυρκαγιές σε όλη την Ελλάδα. Έχουμε πιθανότατα εμπρησμούς και προσπάθεια ενός κλίματος που θυμίζει το 2007. Οι Ένοπλες Δυνάμεις πήραν εντολή να περιπολούν σε όλα τα βουνά για να αποφύγουμε τα ίδια φαινόμενα. Ζητώ από τους πολίτες να συνδράμουν στο έργο της κατάσβεσης και της πρόληψης και να καταγγέλλουν όλα τα συμβάντα που αντιλαμβάνονται»,.
Το 2016, ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας μιλώντας για τις πυρκαγιές δήλωνε: «Με αυτά τα καιρικά φαινόμενα υπάρχει πάρα πολύ μεγάλος κίνδυνος και για ανάφλεξη φυσική, αλλά βεβαίως και για εμπρησμούς». 
Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίστηκε όταν μίλησε για "ασύμμετρες απειλές", διαβάζοντας το μεγάλο κάδρο της μεγάλης καταστροφής που συντελούνταν στη χώρα. 
Χαρακτηριστικό  είναι το απόσπασμα της ανάλυσης του δημοσιογράφου Δημ. Κωνσταντάρα σε ανάλυση του, το καλοκαίρι του 2013: 
"Ο Πολύδωρας ήξερε τι έλεγε. Έλεγε - χωρίς να το λέει- ότι κάποιοι ήθελαν να «κάψουν» τον Καραμανλή και ότι κάποιοι «έπαιζαν τα ρέστα τους», για να ρίξουν την κυβέρνηση. Οι πυρκαγιές ήταν ασύμμετρος πόλεμος. Τα τρομοκρατικά χτυπήματα ήταν ασύμμετρος πόλεμος. Οι εμπρησμοί, οι επιθέσεις, η κατακυρίευση της Αθήνας, οι εξτρεμισμοί, οι συγκρούσεις, οι καταλήψεις ήταν ασύμμετρος πόλεμος".

Ο Βύρων Πολύδωρας, αποτελεί τον "αμετανόητο, επίμονο και πεισματάρη πολιτικό. Πολιτικός από ξερολιθιά και όχι από τζάκι", όπως   χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος, που συνεχίζει  ως πολιτικό ον να πιστεύει ότι ο "άνθρωπος αριθμός, μπορεί να ξαναγίνει  προσωπικότητας της "Αθηναϊκής  αγοράς", διακρινόμενος λόγω γνώμης, παρρησίας και ήθους μέσα στο υπερπλήθος  των αστικών υπερσυγκεντρώσεων".